Młode Niemcy (literatura)
Młode Niemcy (Junges Deutschland) – ruch literacki trwający od 1830 (francuskiej rewolucji lipcowej) do rewolucji marcowej w 1848 roku.
Nazwa Młode Niemcy po raz pierwszy pojawia się u Heinricha Laube, ale swoją popularność uzyskała dzięki Ludolfowi Wienbarg, który w Ästhetische Feldzüge wydanym w 1834 napisał „Młodym Niemcom, nie starym poświęcam tę książkę”.
Spis treści |
Przedstawiciele [edytuj]
Przedstawicielami nowego ruchu są: Heinrich Heine, Karl Gutzkow, Heinrich Laube, Ludolf Wienbarg i Theodor Mundt.
10 grudnia 1835 roku na podstawie postanowienia[1] Związku Niemieckiego(Deutscher Bund) zabroniono wydawania ich pism. Zdarzyło się to po raz pierwszy w dziejach niemieckiej literatury[2].
Między innymi pretekstem do wydania w/w postanowienia były wypowiedzi bardzo wpływowego wówczas krytyka literackiego Wolfganga Menzel, który w dziele Karla Gutzkowa Wally, die Zweiflerin doszukał się pornografii i bluźnierstwa. Innym powodem do wydania w/w postanowienia były powstające ruchy polityczno-rewolucyjne takie jak Tajny Związek Młode Niemcy (Geheimbund Junges Deutschland).
Heinrich Heine, który nie uważa się za członka Młodych Niemiec, w Über den Denunzianten ostro zaatakował Menzla[3] pisząc:
 |
W późniejszym okresie do ruchu Młode Niemcy zalicza się również Adolfa Glassbrenner, Gustava Kühne , Maxa Waldau i Georga Büchner, aczkolwiek ten ostatni neguje swoją przynależność do w/w ruchu.
Poglądy i cele [edytuj]
Reprezentowali poglądy demokratyczne i pragnęli odnowienia literatury. Atakowali absolutyzm i feudalizm, ortodoksyjny katolicyzm. Domagali się społecznej sprawiedliwości,równości i wolności dla wszystkich obywateli. Uważali idealizm klasyków i romantyków jako apolityczny i zacofany. Dążyli do upolitycznienia literatury przy pomocy satyry.
Popierali emancypację kobiet, ich prawo do kształcenia i decydowania o sobie. Pisali o cenzurze i domagali się wolności prasy.
Większość reprezentantów tego ruchu uważa siebie za działających publicystów. Dlatego też oprócz poetyckich tekstów, powieści i noweli pojawiają się takie literackie formy jak listy, pamiętniki, ulotki, dziennikarskie teksty i felietony.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
Johann Jakob Honegger: Grundstein einer Allgemeinen Culturgeschichte der Neuesten Zeit Band IV/V. J. J. Weber, Leipzig 1871, S. 178-282 (online auf books.google.de).
