M11/39

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Carro Armato M11/39
Carro Armato M11/39
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Typ pojazdu czołg lekki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 3
Historia
Prototypy 1937
Produkcja 1937-1940
Egzemplarze 100
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny, 8-cylindrowy Fiat SPA 8T o mocy 105 KM
Transmisja mechaniczna
Pancerz nitowany z płyt walcowanych, grubość: przód kadłuba: 14-30 mm, boki kadłuba: 14 mm, wieża: 7-30 mm
Długość 4,73 m
Szerokość 2,18 m
Wysokość 2,30 m
Masa 11 100 kg (bojowa)
Moc jedn. 9,5 KM/t
Osiągi
Prędkość 32 km/h (po drodze)
13 km/h (w terenie)
Zasięg 200 km (po drodze)
120 km (w terenie)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,00 m
Rowy (szer.) 2,00 m
Ściany (wys.) 0,80 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata czołgowa Vickers-Terni L/40 kal. 37 mm (zapas amunicji – 84 szt.)
2 karabin maszynowy Breda 38 kal. 8 mm (zapas amunicji – 2808 szt.)
Użytkownicy
Włochy, Niemcy, Australia
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Carro Armato M11/39włoski czołg lekki z okresu II wojny światowej. W momencie rozpoczęcia wojny była to przestarzała konstrukcja.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lat 30. podstawowym czołgiem armii włoskiej był Fiat 3000. Był to czołg przestarzały, skonstruowany został zaraz po pierwszej wojnie światowej. W 1937 roku powstał prototyp nowego czołgu lekkiego, następcy Fiata 3000. Był on wzorowany na brytyjskim czołgu Vickers E. Prototyp został uzbrojony w działo 37 mm zamontowane w kadłubie i 2 karabiny maszynowe Breda kalibru 8 mm w wieży. Pancerz nitowany, czołg nie był wyposażony w radio. W 1938 roku powstał zmodyfikowany prototyp mający osiem kół jezdnych (w pierwszym prototypie było ich sześć).

Według założeń, miał być to główny czołg dywizji pancernych, każdy z batalionów miał być wyposażony w 31 czołgów tego typu.

70 M11/39 zostało wysłanych do Afryki, po raz pierwszy wzięły udział w akcji bojowej 5 sierpnia 1940 w bitwie pod Sidi Azeis. Pięć czołgów tego typu zostało zdobytych przez 6. australijską dywizję i zostały one użyte przeciwko wojskom włoskim w Tobruku w styczniu 1941.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Solarz, J., Ledwoch, J.: Czołgi włoskie 1939-1943. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1995. ISBN 83-86209-29-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]