M2 Medium Tank

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
M2A1 Medium Tank
M2A1 wystawiony w US Army Ordnance Museum (Aberdeen).
M2A1 wystawiony w US Army Ordnance Museum (Aberdeen).
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Rock Island Arsenal
Typ pojazdu czołg średni
Trakcja gąsienicowa
Załoga 6 osób (dowódca, kierowca i czterech strzelców)
Historia
Prototypy 1939
Produkcja 19401941
Wycofanie 1945
Egzemplarze około 100
Dane techniczne
Silnik 1 dziewięciocylindrowy, gwiazdowy, chłodzony powietrzem, silnik gaźnikowy Wright Continental
o mocy 400 KM (253 kW)
Transmisja mechaniczna
Pancerz do 32 mm
Długość 5,18 m
Szerokość 2,44 m
Wysokość 2,74 m
Masa 18 740 kg
bojowa: 21 400 kg
Nacisk jedn. 130 kPa
Osiągi
Prędkość 42 km/h
w terenie: 28 km/h
Zasięg 210 km (po drodze)
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 225 cm
Ściany (wys.) 60 cm
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata M6 kal. 37 mm w wieży, z zapasem 200 pocisków

8 karabinów maszynowych Browning M1919 kal. 7,62 mm w kadłubie, z zapasem 12250 naboi

Użytkownicy
Stany Zjednoczone

M2 Medium Tankamerykański czołg średni z okresu przed II wojną światową.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Projekt czołgu średniego noszącego oznaczenie T5, powstał w zakładach Rock Island Arsenal w 1938 roku. Jego konstrukcja była zbliżona do czołgu lekkiego M2. Zastosowano też wiele jego podzespołów. Pojazd był uzbrojony w osiem karabinów maszynowych. Sześć z nich było umieszczonych w ruchomych stanowiskach w kadłubie. Ich pole ostrzału pokrywało wszystkie kierunki. Dwa zamocowano nieruchomo w przodzie kadłuba. Czołg był też uzbrojony w armatę kal. 37 mm, umieszczoną w obrotowej wieży. Napęd stanowił silnik Wright Continental o mocy 250 KM. Przeprowadzone próby prototypu wykazały, że zastosowany napęd jest zbyt słaby. Powstał więc nowy pojazd T5 Phase III. Posiadał on silnik gwiazdowy Wright o mocy 350 KM. W czerwcu 1939 zakłady otrzymały zamówienie na wyprodukowanie 15 egzemplarzy, a czołg został standaryzowany jako Medium Tank M2.

W 1940 roku powstała zmodyfikowana wersja pojazdu nosząca oznaczenie M2A1. Posiadała ona większą wieżę, pogrubiony pancerz (do 32 mm), szersze gąsienice oraz silnik ze sprężarką o mocy 400 KM. Planowano wprowadzić ten model do produkcji masowej. Miała się ona odbywać w nowych zakładach Chryslera w Detroit. Zawarto kontrakt na 1000 czołgów. Jednocześnie nakazano uzbrojenie pojazdu w działo kal. 75 mm. Umieszczenie go w wieży okazało się niemożliwe. Postanowiono więc umieścić je po prawej stronie kadłuba. Zbudowano tak uzbrojony prototyp T5E2. W sierpniu 1940 początkowe zamówienie na M2A1 anulowano. Przystąpiono jednocześnie do prac nad nowym pojazdem - czołgiem średnim M3 Lee. Postanowiono zamówić jedynie 126 egzemplarzy M2A1. Miały być one wykorzystane jedynie do szkolenia. Od listopada 1940 do sierpnia 1941 zbudowano 94 pojazdy.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Czołgi średnie M2 były wykorzystywane jedynie do szkolenia i treningu załóg.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]