MF Herald of Free Enterprise

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MF Herald of Free Enterprise
Herald of Free Enterprise.jpg
Data oddania do eksploatacji 1980
Data zatonięcia 6 marca 1987
Typ RORO
Stocznia Schichau Unterweser AG
Armator Compania Naviera S.A.
Bandera  Saint Vincent i Grenadyny
Liczba pasażerów 1300 (48)[1]
Długość całkowita (L) 131,91 m
Szerokość (B) 23,19 m
Zanurzenie (D) 5,72 m
Prędkość maks. 22 w
Pojemność 13601 RT
Dane napędu Sulzer

MF Herald of Free Enterprise – prom Ro-ro, pasażersko-samochodowy.

6 marca 1987 przewrócił się i zatonął koło Zeebrugge w Belgii. W katastrofie straciły życie 193 osoby[2].

Prom należał do towarzystwa Compania Naviera S.A., a armatorem była firma Townsend Thoresen European Ferries. Zbudowany w 1980 pływał na kilku liniach promowych przez Kanał La Manche.

Przebieg katastrofy[edytuj | edytuj kod]

6 marca 1987 o 18:05 GMT statek odcumował od nabrzeża w Zeebrugge. Na pokładzie było 80 członków załogi i około 459 pasażerów. Ładunek stanowiło 81 samochodów osobowych, 3 autobusy i 47 samochodów ciężarowych.

O 18:28, gdy statek właśnie minął główki falochronu i osiągnął prędkość 19 węzłów (33 km/h) doznał silnego przechyłu na lewą burtę i zatonął w ciągu kilkudziesięciu sekund, nie wzywając pomocy. Na szczęście zatonął w miejscu o głębokości kilku metrów więc znaczna część wraku była widoczna nad powierzchnią. Władze portowe zostały zaalarmowane w kilka minut po katastrofie przez będącą w pobliżu pogłębiarkę, na której zauważono zniknięcie świateł promu. Po pół godzinie nadleciał helikopter ratowniczy i pojawiły się okręty Marynarki Belgijskiej. Podjęto akcję ratowniczą, lecz wiele osób było uwięzionych wewnątrz statku, w przedziałach zalanych wodą. Większość ofiar zginęła wskutek hipotermii.

Przyczyny katastrofy[edytuj | edytuj kod]

Statek utracił stateczność, ponieważ na pokład samochodowy wdarła się woda przez niezamkniętą furtę dziobową.

Furta nie była zamknięta, gdyż osoba odpowiedzialna za jej zamknięcie spała w swojej kabinie. Oficer, który powinien sprawdzić zamknięcie udał się na mostek przed zamknięciem furty. Czynnikami dodatkowymi była duża prędkość promu i zanurzenie dziobu większe niż normalnie, spowodowane odmiennym niż zwykle balastowaniem.

W toku postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że zasadą było jak najszybsze wychodzenie z portu, co skutkowało naruszaniem procedur bezpieczeństwa. Stwierdzono, że instrukcje stanowiskowe w przedsiębiorstwie nie uwzględniały realiów i powszechnej praktyki[3].

Skutki[edytuj | edytuj kod]

Katastrofa promu Herald of Free Enterprise zwróciła uwagę na stan bezpieczeństwa promów Ro-ro. IMO opracowało szereg przepisów i zaleceń, które miały zapobiegać podobnym katastrofom. Rozpoczęto opracowanie i wdrażanie International Safety Management Code – przepisów, które mają zapewnić bezpieczne funkcjonowanie przedsiębiorstw armatorskich i statków.

Inne[edytuj | edytuj kod]

Filmy nakręcone w czasie akcji ratowniczej były wykorzystane w filmie Trzy kolory. Czerwony Krzysztofa Kieślowskiego

Była to największa katastrofa morska (w czasie pokoju) floty brytyjskiej od 1918.

Przypisy

  1. w nawiasie liczba miejsc w kabinach pasażerskich
  2. niektóre źródła podają liczby od 185 do 195; nie jest znana dokładna liczba pasażerów
  3. Raport Departamentu Transportu w sprawie katastrofy