Maciej Łagiewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maciej Łagiewski
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1955
 Polska, Wrocław
Zawód prawnik, historyk
Stanowisko Dyrektor Muzeum Miejskiego Wrocławia
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi RFN Krzyż Zasługi I Klasy Orderu Zasługi RFN Krzyż Zasługi na Wstędze Orderu Zasługi RFN Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"

Maciej Łagiewski (ur. 8 maja 1955 we Wrocławiu) – prawnik, doktor historii. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 1991 dyrektor Muzeum Historycznego we Wrocławiu, od 2000 dyrektor Muzeum Miejskiego Wrocławia (złożonego z 6 oddziałów).

Znawca historii Wrocławia i Śląska, autor wielu książek opisujących dzieje stolicy Dolnego Śląska i jej architektonicznych zabytków z przełomu XIX i XX w., m.in.: "Wrocław - co warto zobaczy" (1995), przewodnika "Stary Cmentarz Żydowski we Wrocławiu" (Wrocław 1986 i 1995, Bonn 1988), "Mosty Wrocławia" (1989), "Macewy mówią" (1991), "Herb Wrocławia w architekturze miasta" (1992), "Reise nach Breslau. Spurensuche in der Metropole Schlesiens" (Leer 1993), "Wrocławscy Żydzi 1850-1944" (1994, 1997, 2010), "Wrocław wczoraj" (1996), "Wrocław na starej karcie pocztowej 1897-1938" (1998), "Wielcy wrocławianie. Galeria popiersi we wrocławskim Ratuszu" (2003). Autor scenariusza dokumentalnego filmu "Oni żyli wśród nas" o dniu żydowskich kantorów w ramach festiwalu "Wratislavia Cantans 1990". Autor wystawy "Wrocławscy Żydzi 1850-1944", prezentowanej w kilkunastu miastach. Inicjator i realizator wielu wystaw o rekordowych frekwencjach, m.in. w 1998 r. wystawy "Salvador Dali - Grafika" (100.000 zwiedzających), malarskiej kolekcji Wojciecha Fibaka, dzieł i kolekcji Franciszka Starowieyskiego, prac Jerzego Dudy-Gracza i wielu innych. Twórca Galerii Sławnych Wrocławian we wrocławskim Ratuszu. Inicjator zakupu Wrocławskiego Skarbu z Bremy (2006). Inicjator i współautor stałej wystawy "1000 lat Wrocławia" oraz inicjator i koordynator restauracji i modernizacji Pałacu Królewskiego we Wrocławiu (Sybilla 2009 w konkursie na wydarzenie muzealne roku). Dzięki jego staraniom zostały odremontowane także inne zabytkowe obiekty: Stary Cmentarz Żydowski (przekształcony w oddział Muzeum Miejskiego Wrocławia), Arsenał Miejski (Muzea Archeologiczne i Militariów), Stary Ratusz Wrocławski (Muzeum Sztuki Mieszczańskiej).

Pierwszy polski laureat Nagrody Kulturalnej Śląska oraz wielu nagród, w tym: Nagrody Andrzeja Frycza-Modrzewskiego (1991), Nagrody Ministra Kultury I Stopnia (1992), Nagrody Generalnego Konserwatora Zabytków (1993), Nagrody Miasta Wrocławia (1999), Nagrody Złotej Kuli (1999). Poza tym został uhonorowany wieloma odznaczeniami, m.in. przez Prezydenta Republiki Federalnej Niemiec Wielkim Krzyżem Zasługi (2009) oraz Krzyżem Zasługi Pierwszej Klasy, przez Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego Srebrnym Krzyżem Zasługi (2002), przez Prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2012) oraz Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2009). W 2002 roku odznaczony Orderem Zasługi Dolnej Saksonii.


W młodości był lekkoatletą. Zdobył wicemistrzostwo Polski w 1975 w sztafecie 4 × 100 m w barwach SZS-AZS Wrocław[1].

Przypisy

  1. Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia finałów lekkoatletycznych mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin - Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 249. ISBN 978-83-61233-20-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kto jest kim we Wrocławiu. Informator biograficzny, opr. Krzysztof Gluziński, wyd. FOX, Wrocław 1999, ISBN 83-908539-6-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]