Maciej Drygas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maciej Drygas
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1956
Łódź, Polska
Zawód reżyser, scenarzysta
Współmałżonek Vita Żelakeviciute

Maciej Drygas (ur. 3 kwietnia 1956 w Łodzi) – polski dokumentalista, reżyser filmowy i radiowy, scenarzysta.

Absolwent (1979 r.) reżyserii Wszechrosyjskiego Państwowego Instytutu Kinematografii w Moskwie (zdawał również do łódzkiej PWSFTViT, ale zabrakło mu jednego punktu, by się dostać). Zaraz po studiach był asystentem Krzysztofa Zanussiego (przy filmach Constans i Z dalekiego kraju) oraz Krzysztofa Kieślowskiego (przy Przypadku).

Jego debiut reżyserski, Usłyszcie mój krzyk, opowiada o Ryszardzie Siwcu, który w 1968 r. podpalił się podczas uroczystości dożynkowych na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie. W ten sposób Siwiec protestował przeciwko inwazji na Czechosłowację. Kolejne filmy Macieja Drygasa (oprócz Stanu nieważkości) również dotyczyły Polski okresu PRL. W swoich filmach, „Drygas często narusza zmitologizowane wyobrażenie o jednostronnym układzie: represyjna władza i represjonowane, ale zachowujące wolę oporu społeczeństwo. Pokazuje smutne skutki totalitarnego nacisku, bezwolność, uległość, konformizm, a nawet daleko posuniętą indoktrynację”[1].

Znany z długich i dokładnych przygotowań do realizacji swoich filmów. Poszukiwanie śladów Ryszarda Siwca zajęło mu półtora roku. Dokumentacja do Stanu nieważkości, dokumentu o radzieckich kosmonautach – prawie dwa lata. Scenariusz do filmu o Radiu Wolna Europa, Głos nadziei, powstał po wysłuchaniu 6 tys. taśm radiowych. Dokumentacja do filmu Jeden dzień w PRL zajęła mu trzy lata, a do Abu Haraz siedem.

Sam produkuje swoje filmy. „Zacząłem się bawić w producenta, żeby mieć poczucie wolności twórczej. Wiem, na co mnie stać, wiem, ile pieniędzy mogę wydać. Poza tym – jaki producent zniósłby trzy lata dokumentowania tematu?”[2].

Laureat wielu międzynarodowych festiwali. Filmy i słuchowiska radiowe Macieja Drygasa emitowane były przez stacje telewizyjne i radiowe w Europie, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii i Japonii.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

fabuły[edytuj | edytuj kod]

  • Przypadek – 1981 (współpraca reżyserska)
  • Psychoterapia – 1983 (scenariusz, reżyseria)

dokumenty[edytuj | edytuj kod]

  • Usłyszcie mój krzyk – 1991
  • Stan nieważkości – 1994
  • Schizofrenia – 2001 (współpraca realizatorska, producent)
  • Głos nadziei – 2002
  • Jeden dzień w PRL – 2005
  • Po tamtej stronie – 2007 (współpraca realizatorska, producent)
  • Usłysz nas wszystkich – 2010
  • Cudze listy – 2010
  • Abu Haraz – 2013


Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1991 – Nagroda Felix (Europejska Nagroda Filmowa) dla najlepszego filmu dokumentalnego za Usłyszcie mój krzyk
  • 1991 – Srebrny Smok na Krakowskim Festiwalu Filmowym za Usłyszcie mój krzyk
  • 1991 – Nagroda Specjalna Jury na Lubuskim Lecie Filmowym za Usłyszcie mój krzyk
  • 1991 – nagroda główna na Ogólnopolskim Festiwalu Mediów Człowiek w Zagrożeniu w Łodzi za Usłyszcie mój krzyk[3]
  • 1991 – Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych w Melbourne za „Usłyszcie mój krzyk”
  • 1991 – Nagroda Młodych im. S. Wyspiańskiego za „Usłyszcie mój krzyk”
  • 1991 – Golden Gate Award na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Francisco za „Usłyszcie mój krzyk”
  • 1992 – Prix Italia w kategorii słuchowisk radiowych za Testament
  • 1994 – Grand Prix na Ogólnopolskim Festiwalu Mediów Człowiek w Zagrożeniu w Łodzi za „Stan nieważkości”[4]
  • 1994 – wyróżnienie na Prix Italia dla Stanu nieważkości
  • 1995 – Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Twórczości Telewizyjnej w Monte Carlo za Stan nieważkości
  • 2006 – Srebrny Smok dla najlepszego filmu dokumentalnego na Krakowskim Festiwalu Filmowym za Jeden dzień w PRL
  • 2006 – specjalne wyróżnienie jury na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych w Tai Pei za Jeden dzień w PRL
  • 2007 – Platinum Remi na Worldfest Independent Film Festiwal w Houston za Jeden dzień w PRL
  • 2011 – Nagroda „Cierpliwego oka” im. Kazimierza Karabasza na 21. Ogólnopolskim Festiwalu Mediów Człowiek w Zagrożeniu w Łodzi za Cudze listy[5]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michał Dondzik, Powołuję do życia pewien świat – Macieja Drygasa dokumentalna tetralogia o PRL-u, [w:] Pogranicza Dokumentu, red. Mikołaj Jazdon i Katarzyna Mąka-Malatyńska, Poznań 2012, s. 89-103, ISBN 978-93-931052-5-0.
  • Andrzej Werner Kronikarz propagandy, [w:] „Polska szkoła dokumentu. Maciej J. Drygas”, wyd. Polskie Wydawnictwo Audiowizualne
  • Maciej Drygas w bazie filmpolski.pl
  • Ewa Misiewicz Czas na dokument?, Gazeta Wyborcza, 12.06.2002
  • Katarzyna Bielas Oko w oko – Maciej Drygas, Gazeta Telewizyjna, 01.07.1995
  • biogram reżysera na stronie Culture.pl

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]