Maciej Drygas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maciej Drygas
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1956
Łódź, Polska
Zawód reżyser, scenarzysta

Maciej Drygas (ur. 3 kwietnia 1956 r. w Łodzi) - polski dokumentalista, reżyser filmowy i radiowy, scenarzysta.

Absolwent (1979 r.) reżyserii Wszechrosyjskiego Państwowego Instytutu Kinematografii w Moskwie (zdawał również do łódzkiej PWSFTViT, ale zabrakło mu jednego punktu, by się dostać). Zaraz po studiach był asystentem Krzysztofa Zanussiego (przy filmach Constans i Z dalekiego kraju) oraz Krzysztofa Kieślowskiego (przy Przypadku).

Jego debiut reżyserski, Usłyszcie mój krzyk, opowiada o Ryszardzie Siwcu, który w 1968 r. podpalił się podczas uroczystości dożynkowych na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie. W ten sposób Siwiec protestował przeciwko inwazji na Czechosłowację. Kolejne filmy Macieja Drygasa (oprócz „Stanu nieważkości”) również dotyczyły Polski okresu PRL. W swoich filmach, „Drygas często narusza zmitologizowane wyobrażenie o jednostronnym układzie: represyjna władza i represjonowane, ale zachowujące wolę oporu społeczeństwo. Pokazuje smutne skutki totalitarnego nacisku, bezwolność, uległość, konformizm, a nawet daleko posuniętą indoktrynację.”[1]

Znany z długich i dokładnych przygotowań do realizacji swoich filmów. Poszukiwanie śladów Ryszarda Siwca zajęło mu półtora roku. Dokumentacja do „Stanu nieważkości”, dokumentu o radzieckich kosmonautach – prawie dwa lata. Scenariusz do filmu o Radiu Wolna Europa, „Głos nadziei”, powstał po wysłuchaniu 6 tys. taśm radiowych. Dokumentacja do filmu „Jeden dzień w PRL” zajęła mu trzy lata, a do „Abu Haraz” siedem.

Sam produkuje swoje filmy. „Zacząłem się bawić w producenta, żeby mieć poczucie wolności twórczej. Wiem, na co mnie stać, wiem, ile pieniędzy mogę wydać. Poza tym - jaki producent zniósłby trzy lata dokumentowania tematu?”[2].

Laureat wielu międzynarodowych festiwali. Filmy i słuchowiska radiowe Macieja Drygasa emitowane były przez stacje telewizyjne i radiowe w Europie, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii i Japonii.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

fabuły[edytuj | edytuj kod]

  • „Psychoterapia” – 1983 (scenariusz, reżyseria)
  • Przypadek – 1981 (współpraca reżyserska)

dokumenty[edytuj | edytuj kod]

  • „Abu Haraz” – 2013
  • „Cudze listy” – 2010
  • „Usłysz nas wszystkich” – 2010
  • „Po tamtej stronie” – 2007 (współpraca realizatorska, producent)
  • „Jeden dzień w PRL” – 2005
  • „Głos nadziei” – 2002
  • „Schizofrenia” – 2001 (współpraca realizatorska, producent)
  • „Stan nieważkości” – 1994
  • Usłyszcie mój krzyk – 1991

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michał Dondzik, Powołuję do życia pewien świat - Macieja Drygasa dokumentalna tetralogia o PRL-u, [w:] Pogranicza Dokumentu, red. Mikołaj Jazdon i Katarzyna Mąka-Malatyńska, Poznań 2012, s.89-103, ISBN 978-93-931052-5-0
  • Andrzej Werner „Kronikarz propagandy”, w: „Polska szkoła dokumentu. Maciej J. Drygas”, wyd. Polskie Wydawnictwo Audiowizualne
  • baza Film Polski
  • Ewa Misiewicz „Czas na dokument?”, Gazeta Wyborcza, 12.06.2002
  • Katarzyna Bielas „Oko w oko – Maciej Drygas”, Gazeta Telewizyjna, 01.07.1995
  • biogram reżysera na stronie Culture.pl