Maciej Franz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maciej Franz
Maciej Franz
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 1969
Toruń
Doktor habilitowny nauk humanistycznych
Specjalność: historia wojskowa
Alma Mater Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza
Doktorat 1999 – nauki historyczne
Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza
Habilitacja 2007 – nauki historyczne
Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza
Uczelnia Akademia Marynarki Wojennej
Uczelnia Akademia Obrony Narodowej
Odznaczenia
Medal Komisji Edukacji Narodowej
Wikicytaty Maciej Franz w Wikicytatach

Maciej Franz (ur. w 1969 roku w Toruniu) – polski historyk wojskowości, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni. Specjalizuje się w historii wojskowości epoki nowożytnej, historiografii wojskowej i historii wojen kozackich oraz morskich XIX i XX wieku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Toruniu, jednak na czas studiów przeprowadził się do Poznania, obecnie mieszka w Swarzędzu.

Ukończył Wydział Historyczny Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w 1994. Doktoryzował się 7 czerwca 1999 (rozprawa: Wojskowość Kozaczyzny Zaporoskiej. Geneza i charakter, promotor: Karol Olejnik), a habilitację uzyskał 5 listopada 2007 (dysertacja: Idea państwa kozackiego na ziemiach ukrainnych w XVI-XVII wieku), oba stopnie naukowe otrzymał na macierzystym wydziale.

W latach 1993-2007 uczył w liceum ogólnokształcącym w podpoznańskim Bolechowie. Jest wykładowcą historii wojskowości na Wydziale Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, początkowo pracował jako adiunkt, aktualnie piastuje stanowisko profesora nadzwyczajnego. Od 2008 jest profesorem wizytującym w Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni. Gościnnie wykładał w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie.

Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego, Instytutu im. gen. Stefana Grota Roweckiego w Lesznie, Stowarzyszenia Edukacji i Odtwórstwa Historycznego „Aurea Tempora”, współzałożycielem Stowarzyszenia Historyków Wojskowości oraz stałym współpracownikiem kwartalnika „Okręty Wojenne”.

W swoich badaniach podejmuje głównie tematykę wojen morskich XIX i XX wieku i wojen kozackich XVI-XVII wieku oraz historiografii wojskowej, historii współczesnych stosunków politycznych i militarnych na terenie Azji Dalekowschodniej.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda II stopnia Rektora UAM za książkę „Idea państwa kozackiego na ziemiach ukrainnych w XVI-XVII wieku” – 2008
  • Nagroda III stopnia Rektora UAM za książkę „Okręty lotnicze I wojny światowej” – 2010
  • Nagroda III stopnia Rektora AMW za książkę „Okręty lotnicze I wojny światowej” – 2010
  • Nagroda za najlepszą książkę akademicką IV Targów Książki Akademickiej i Naukowej Academia za książkę „Okręty lotnicze I wojny światowej” – 2010
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej – 2010
  • Nagroda III stopnia Rektora UAM za książkę „Bohaterowie najdłuższych dni. Desanty morskie w II wojnie światowej” – 2012

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wojskowość Kozaczyzny Zaporoskiej w XVI-XVII wieku. Geneza i charakter, Toruń: Adam Marszałek, 2002[1]
  • Amerykańskie lotniskowce Lexington i Saratoga, 2004
  • Mare Integrans. Studia nad dziejami wybrzeży Morza Bałtyckiego, 2006
  • Szkoła czyli przypowieść o liceum w Bolechowie (1991-2006), Bolechowo 2006
  • Idea państwa kozackiego na ziemiach ukrainnych w XVI–XVII wieku, 2006
  • Kultura ludów Morza Bałtyckiego Starożytność i średniowiecze, 2008 (wspólnie z: Zbigniew Pilarczyk i Michał Bogacki)
  • Okruchy życia (tomik poezji), 2008 (wraz z fotografką Jagienką Szymańską)
  • Okręty lotnicze I wojny światowej, Gdynia: AMW, 2009[2]
  • Bohaterowie najdłuższych dni. Desanty morskie II wojny światowej, Warszawa: PWN, 2011[3]
  • Z Polski do Kanady – wojennym szlakiem Archiwum domowe porucznika Jerzego Hedingera, Wydawnictwo Napoleon V, 2013 (wspólnie z: Krzysztof Kuska)[4]
  • Texel 1673, Warszawa: Bellona, 2013 (wspólnie z: Anna Pastorek, seria: Historyczne Bitwy)[5]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]