Maciej Nowicki (ur. 1941)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maciej Nowicki
Maciej Nowicki Senat RP.JPG
Data i miejsce urodzenia 28 września 1941
Warszawa
Minister środowiska
Przynależność polityczna bezpartyjny (z rekomendacji PO)
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
do 1 lutego 2010
Poprzednik Jan Szyszko
Następca Andrzej Kraszewski
Minister ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa
Przynależność polityczna Kongres Liberalno-Demokratyczny
Okres urzędowania od 12 stycznia 1991
do 5 grudnia 1991
Poprzednik Bronisław Kamiński
Następca Stefan Kozłowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Maciej Władysław Nowicki (ur. 28 września 1941 w Warszawie) – polski ekolog, naukowiec, działacz społeczny, minister środowiska w rządach Jana Krzysztofa Bieleckiego (w 1991) i Donalda Tuska (od 16 listopada 2007 do 1 lutego 2010).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu, następnie w 1964 studia na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej. W latach 1964–1970 był pracownikiem naukowym Polskiej Akademii Nauk, później do 1986 Politechniki Warszawskiej. Doktorat obronił w 1972 na Politechnice Warszawskiej, habilitował się na tej uczelni w 1976 z zakresu ochrony atmosfery. Tytuł profesora uzyskał w 1992.

W latach 1989–1991 zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. W 1991 pełnił urząd ministra tego resortu w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego.

W 1992 założył Fundację EkoFundusz, zajmującą się ekokonwersją polskiego długu. Do października 2007 nieprzerwanie był prezesem zarządu tej organizacji. Pierwsze próby jego odwołania podjęte w marcu 2006 przez ministra skarbu państwa Wojciecha Jasińskiego spotkały się z negatywną reakcją wielu środowisk politycznych i ekologicznych[1].

W latach 1994–1995 był wiceprzewodniczącym Komisji ONZ ds. Zrównoważonego Rozwoju (UN Commission on Sustainable Development) w Nowym Yorku. Od 1996 do 1997 pełnił funkcję doradcy Sekretarza Generalnego OECD w Paryżu. Reprezentował Polskę w Komisji Europejskiej (w Komitecie Ekonomiczno-Społecznym, w Komisji ds. Przemian w Przemyśle). Uzyskał członkostwo w Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk z siedzibą w Salzburgu, radzie patronackiej Instytutu Jagiellońskiego, Komitecie Naukowym PAN "Człowiek i Środowisko", Państwowej Radzie Ochrony Środowiska oraz Komitecie Narodowym do Spraw Współpracy z Międzynarodowym Programem Zmiany Globalne Geosfery i Biosfery (IGBP Global Change).

W 1996 został laureatem największej w Europie nagrody "Der Deutsche Umweltpreis" (tzw. "ekologiczny nobel") w ochronie środowiska za całokształt dokonań jako naukowiec, polityk i działacz ekologiczny. Pieniądze z tej nagrody (350 tys. DM) przeznaczył na założenie fundacji mającej na celu wspieranie rozwoju najlepszych absolwentów polskich uczelni w ochronie środowiska. W latach 1997–2007 wielomiesięczne stypendia zagraniczne we współpracy z niemiecką fundacją Deutsche Bundesstiftung Umwelt (DBU) otrzymało ponad 160 osób.

W 2007 po wygranych przez Platformę Obywatelską wyborach parlamentarnych został ogłoszony kandydatem tej partii na stanowisko Ministra Środowiska w nowym rządzie[2].

16 listopada 2007 został ministrem środowiska w pierwszym rządzie Donalda Tuska. W latach 2008–2009 był przewodniczącym Ramowej Konwencji ONZ ds. Zmian Klimatu. Piastując tę funkcję, zorganizował i był prezydentem 14. Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (odbytej w grudniu 2008 w Poznaniu)[3].

8 grudnia 2009 podał się do dymisji ze stanowiska ministra, motywując to zakończeniem zaplanowanych zadań i zamiarem przejścia na emeryturę[4]. Dymisja została przyjęta. 1 lutego 2010 został odwołany ze stanowiska[5]. Za swe najważniejsze osiągnięcia jako ministra uznał rozwiązywanie konfliktów z Unią Europejską (w szczególności problemu obwodnicy Augustowa), wdrażanie środowiskowego prawa unijnego i poprzez powołanie Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska przyśpieszenie procedur środowiskowych, ustalenie sieci obszarów Natura 2000 oraz skuteczne wykorzystanie funduszy unijnych[6].

Autor ponad 170 publikacji oraz 6 książek z zakresu ochrony środowiska i ekorozwoju. Uczestnik kilkuset konferencji krajowych i ponad stu konferencji zagranicznych, na których wygłaszał referaty.

Jest bezpartyjny. Żonaty, ma dwie córki.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Chróściel, Maciej Nowicki, Problemy obliczeniowe w ochronie atmosfery, Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, Warszawa 1977
  • Jan Juda, Maciej Nowicki, Urządzenia odpylające, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1986
  • Maciej Nowicki, Ministerstwo Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa 1993. Strategia ekorozwoju Polski, Agencja Reklamowo-Wydawnicza A. Grzegorczyk, Warszawa 1993
  • Maciej Nowicki, Lutz Ribbe, Problemy ekorozwoju Polski, Agencja Reklamowo-Wydawnicza A. Grzegorczyk, Warszawa 2001

Przypisy

  1. Skok PiS na EkoFundusz. gazeta.pl, 11 marca 2006. [dostęp 1 lutego 2010].
  2. Tusk o składzie rządu: Zostały jeszcze trzy nazwiska. gazeta.pl, 10 listopada 2007. [dostęp 1 lutego 2010].
  3. Prof. Maciej Nowicki. mos.gov.pl. [dostęp 3 września 2012].
  4. Minister środowiska zrezygnował. rp.pl, 8 grudnia 2009. [dostęp 1 lutego 2010].
  5. Zmiany w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 1 lutego 2010. [dostęp 1 lutego 2010].
  6. Klimat, gospodarka odpadami i gospodarka wodna – to priorytety prof. Andrzeja Kraszewskiego, który od jutra zastąpi prof. Macieja Nowickiego na stanowisku ministra środowiska. Ministerstwo Środowiska, 1 lutego 2010. [dostęp 1 lutego 2010].
  7. M.P. z 2011 r. Nr 20, poz. 206

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]