Maciej Wołonczewski
| Maciej Kazimierz Wołonczewski | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 16 lutego 1801 Nabrany |
| Data i miejsce śmierci | 29 maja 1875 Kowno |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Prezbiterat | 31 maja 1828[1] |
| Nominacja biskupia | 28 września 1849[1] |
| Sakra biskupia | 8 marca 1850[1] |
Maciej Kazimierz Wołonczewski, Ksiądz Maciek (lt. Motiejus Valančius) (ur. 16 lutego 1801 w Nabranach, zm. 29 maja 1875 w Kownie) – duchowny rzymskokatolicki, pisarz, historyk, etnograf, teolog, biskup żmudzki w latach 1849-1875.
Spis treści |
Życiorys[edytuj]
W 1828 roku przyjął święcenia kapłańskie. Był profesorem teologii w Wilnie i Petersburgu, a także rektorem seminarium duchownego i gimnazjum w Worniach. W latach 1849-1875 pełnił funkcję biskupa żmudzkiego. Konsekrowany w Petersburgu przez arcybiskupa Kazimierza Dmochowski w 1850 roku.[1] W czasie swojego pontyfikatu negatywnie odnosił się się do powstania styczniowego. 18 sierpnia 1863 wydał list pasterski, nawołujący do posłuszeństwa wobec rosyjskiego cara. W 1864 roku z nakazu władz carskich przeniósł stolicę diecezji żmudzkiej z Worni do Kowna.
Maciej Kazimierz Wołonczewski był miłośnikiem historii i literatury litewskiej. Był propagatorem odrodzenia świadomości narodowej wśród Litwinów. Angażował się w działalność społeczną i dydaktyczną. Jako jeden z pierwszych autorów pisał w języku litewskim. Był autorem pracy historycznej o biskupstwie żmudzkim Żemaičių vyskupystė (1848) oraz licznych powieści i czytanek, m.in. Vaikų knygelė (1864) i Palangos Juzė (1869).
Po upadku powstania styczniowego i zakazie publikowania literatury litewskojęzycznej z użyciem alfabetu łacińskiego, wydanego przez władze carskie, zorganizował przemyt i dystrybucję literatury litewskiej drukowanej w Prusach Wschodnich.
Zobacz też[edytuj]
Przypisy
Linki zewnętrzne[edytuj]
| Poprzednik Szymon Michał Giedroyć |
 |
Biskup żmudzki 1849 – 1875 |
|
Następca Aleksander Kazimierz Bereśniewicz |
