Maciejowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maciejowiec
Wieś Maciejowiec
Wieś Maciejowiec
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat lwówecki
Gmina Lubomierz
Strefa numeracyjna (+48) (0-75)
Kod pocztowy 59-623
Tablice rejestracyjne DLW
SIMC 0190615
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Maciejowiec
Maciejowiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Maciejowiec
Maciejowiec
Ziemia 50°58′26″N 15°36′42″E/50,973889 15,611667Na mapach: 50°58′26″N 15°36′42″E/50,973889 15,611667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Maciejowiec (niem. Nieder-, Ober- Matzdorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim w powiecie lwóweckim w gminie Lubomierz. Wieś łańcuchowa położona na wschodnim krańcu Wzgórz Radoniowskich, w dolinie Maciejowickiego Potoku (dorzecze Bobru) ok. 8 km na pd.-wschód od Lubomierza. Zabudowania Maciejowca położone są na wysokości 320-400 m n.p.m.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Maciejowiec powstał u stóp Zamkowej Góry, na której wznosił się wczesnośredniowieczny gródek Bobrzan. Jego ślady były ponoć widoczne jeszcze w XIX w. Górna część wsi była niegdyś oddzielną miejscowością o nazwie Drożna (Drossig). W latach 1478-1669 Maciejowiec znajdował się w posiadaniu rodziny von Spiller z Pasiecznika. Jej przedstawiciele wznieśli w północnej części wsi w latach 1627-1648 renesansowy dwór. Duże zniszczenia w Maciejowcu spowodowała wojna trzydziestoletnia i wojny napoleońskie. W 1925 r. liczba mieszkańców wioski wynosiła 453 osoby (w tym 94% ewangelików). Krótko po wojnie (1945-47) Maciejowiec nosił nazwę Góra.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[1]:

  • zespół pałacowy:
    • pałac klasycystyczny; w okresie 1834-1838 rodzina Dolanów zbudowała nieopodal dworu klasycystyczny dwukondygnacyjny pałac, z obszernym gankiem, z kolumnadą rozplanowaną od strony południowej[2]. Zachowały się stiukowe ozdoby wnętrz. Właścicielką pałacu do 1945 r. była Emma von Kramsta, córka Emmy Pauline von Kramsta[3]
    • park pałacowy założony w latach 30. XIX w.[2]
    • mauzoleum rodziny von Kramsta, z lat 1920-30 na obrzeżu parku, w pobliżu pałacu, zbudowano niewielkie neorenesansowe mauzoleum, gdzie pochowano Christiana Georga von Kramsta, męża Emmy Pauline von Kramsta, właścicielki pałacu[3]; we wnętrzu przetrwał ozdobny sarkofag[2]
    • kaplica z 1692 roku, obecnie pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP[2]
  • dwór obronny w Maciejowcu, z lat 1627-32[4], przebudowany w r. 1834; powstał prawdopodobnie w wyniku rozbudowania zameczku pochodzącego z II połowy XVI w. Po pożarze odbudowano go w 1652 r. Przebudowany na początku XX w. pozostawał nie użytkowany od 1938. Remontowano go w 1958 r. Jest to trzyskrzydłowe założenie z kurtynowym murem od strony południowej, z podcieniami arkadowymi w skrzydłach wschodnim i północnym. W skrzydle wschodnim, od strony dziedzińca, zachował się renesansowy portal. W tym samym skrzydle, na pierwszym piętrze, można zobaczyć fragmenty drewnianego malowanego stropu. Również w murze kurtynowym umieszczono portal ozdobiony tarczami herbowymi. Całość wraz z przyległymi zabudowaniami stanowi przykład renesansowej architektury, jeden z wielu na Dolnym Śląsku.

Przypisy

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 15.9.2012]. s. 117.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Łuczyński R.M., 2010: Pałac w Maciejowcu. Sudety, 3.
  3. 3,0 3,1 Pogórze Izerskie. Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 2 (M-Ż) pod red. Marka Staffy, Wrocław, wyd. I-Bis, 2003, ISBN 83-85773-61-4 (M-Ż), s. 10-11
  4. Łuczyński Romuald M. Zamki, dwory i pałace w Sudetach, Legnica, 2008, s. 244

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]