Madhwa Anandatirtha
 |
Ten artykuł od 2011-05 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Madhwa Anandatirtha (dewanagari मध्वाचार्य, transliteracja madhvācārya, transkrypcja Madhwaćarja , (ur. 1238 w Padźaka k. Udupi, zm. 1318) – średniowieczny wisznuicki (hinduizm) święty i kaznodzieja słynący jako nieprzejednany przeciwnik monistycznej filozofii Śankary.
Urodził się jako Wasudewa, w wieku 8 lat przeszedł ceremonię otrzymania świętej nici (upanajama) i rozpoczął studia nad wedantą i innymi pismami literatury wedyjskiej. W wieku 16 lat przyjął śluby sannjasy (od guru Aćjutaprekszy) oraz imię Purnapragja Tirtha i poświęcił się głoszeniu filozofii dwajta (dualizm) na całym subkontynencie indyjskim. W tym czasie dał się poznać jako wybitny mówca, niemający sobie równych w teologii i filozofii. Za swoją życiową misję przyjął wyparcie nauk Śankary z Indii i to zadanie powierzył także swoim licznym uczniom.
Madhwa bardzo silnie rozróżniał:
- Boga i pojedynczą duszę
- Boga i materię
- pojedynczą duszę i materię
- same pojedyncze dusze
- poszczególne elementy materii
9 dogmatów [edytuj]
Bardzo rozbudowaną filozofię Madhwy, Wjasatirtha przedstawił w 9 syntetycznych punktach:
- Kryszna jest osobą i najwyższym Bogiem
- cały wszechświat jest realny
- istnieje pięć związków z Bogiem
- dusze są osobami i są zależne od Kryszny
- występują znaczące różnice pomiędzy duszami wiecznie wyzwolonymi (nitja siddha) i wiecznie uwarunkowanymi (nitja baddha)
- wyzwolenie jest szczęściem związanym z przyjęciem swej rzeczywistej formy duchowej
- wyzwolenie to osiągnięcie Kryszny, które objawia się rozwinięciem oddania i miłości do niego (bhakti)
- prawdziwą wiedzę można osiągnąć poprzez: postrzeganie, konkluzję i przekaz słowny
- Boga można poznać poprzez pisma objawione
Dorobek literacki [edytuj]
Pozostawił po sobie 37 wysoce skomplikowanych dzieł, których większość nie może być właściwie zrozumiana bez stosownego komentarza. Niektóre z nich to:
- Wisznu-tattwa-nirnaja - dotycząca kultu osobowego Boga - Wisznu
- Gita bhasja - komentarz do Bhagawadgity
- Brahmasutra bhasja - komentarz do Wedantasutry
- Daśa prakarana - 10 tekstów poruszających tematy logiki, filozofii dwejta, ontologii i epistemologii
- Tantra-sara-sangraha - dotycząca praktycznych aspektów wisznuizmu
