Magda Olivero

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Magda Olivero (ur. 25 marca 1910 w Saluzzo, zm. 8 września 2014 w Mediolanie)[1] – włoska śpiewaczka operowa, sopran, jedna z legend sceny operowej, śpiewająca od lat 30. do wczesnych 80., na scenach europejskich i amerykańskich.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodzona jako Maria Maddalena Olivero[1]. Zadebiutowała na scenie operowej w 1932 roku w Turynie w oratorium Nino Cattozzy (1886–1961) I misteri dolorosi. Śpiewała do roku 1941, kiedy to wyszła za mąż i wycofała się ze sceny. Powróciła 10 lat później, na prośbę kompozytora Francesca Cilei zaśpiewała tytułową rolę w jego operze Adriana Lecouvreur. Od 1951 roku śpiewała w teatrach operowych na całym świecie. Kreowała m.in. Gildę, Traviatę, Toskę, Fedorę, Adrianę Lecouvreur, Manon Lescaut, Medeę, Iris, Madame Butterfly, Mimi, Liu, Minnie, Wally. Śpiewała też w prawykonaniach i dziełach kompozytorów współczesnych: Gian Francesca Malipiera, Renza Rosselliniego, Angela Costaguty, Flavia Testiego.

W 1967 roku śpiewała tytułową Medeę w operze Cherubiniego w Dallas.

Magda Olivero śpiewała u boku kilku pokoleń największych artystów swoich czasów (Beniamino Gigli, Franco Corelli, Mario del Monaco, Daniele Barioni, Placido Domingo, Luciano Pavarotti, Giullietta Simionato, Fedora Barbieri). Miała niesłychanie głos charakterystyczny głos, z bardzo swobodna górą, w śpiewie nie obawiała się używać nowoczesnych, także pozawokalnych aktorskich środków wyrazu, niezwykle angażowała się w kreowaną na scenie postać.

W wieku 65 lat, po blisko 4 dekadach śpiewania zadebiutowała w Metropolitan Opera w Nowym Jorku, rolą Toski.

Jej ostatnie występy odbyły w marcu 1981 roku (Głos człowieczy Francisa Poulenca).

Od tej pory Magda Olivero śpiewała i nagrywała okazjonalnie.

Zmarła w Mediolanie w wieku 104 lat.

Nagrania[edytuj | edytuj kod]

Magda Olivero pozostawiła niewiele nagrań oficjalnych. W 1938 Magda Olivero wzięła udział w pierwszej pełnej rejestracji opery Turandot Pucciniego (u boku Giny Cigny) dla wytwórni Cetra. W 1969 roku, dla Dekki, zarejestrowała Fedorę (z udziałem Maria del Monaco i Tita Gobbiego, pod dyrekcją Lamberto Gardellego i fragmenty Franceski da Rimini Riccarda Zandonaia (z udziałem Maria del Monaco pod dyrekcją Nikoli Rescigno)[2]. W 1970 ukazał się album z ariami sakralnymi Quando il canto è preghiera, wydany przez wytwórnię Ariston. W 1993 roku, z towarzyszeniem fortepianu, nagrała pełną partię Adriany Lecouvreur.

Przetrwało natomiast wiele żywych rejestracji jej występów, dlatego też, obok Leyli Gencer, Magda Olivero nazywana jest Królową Piratów.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Margalit Fox: Magda Olivero, Frenzy-Inspiring Soprano, Dies at 104 (ang.). nytimes.com, 2014-09-08. [dostęp 2014-09-09].
  2. 2,0 2,1 Decca, UPC: 028947830467, catalog number: 001614802

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]