Magdalena (obraz Tycjana)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Magdalena
Magdalena
Malarz Tycjan
Rok wykonania 1533-1535
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 84 cm x 69,2 cm cm
Muzeum Pałac Pitti
Magdalena
Magdalena
Malarz Tycjan
Rok wykonania 1565
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 119 cm x 98 cm cm
Muzeum Ermitaż

Magdalena – wykonany w dwóch wersjach obraz włoskiego malarza renesansowego Tycjana przedstawiający Marię Magdalenę.

Historia obrazów[edytuj | edytuj kod]

Płótno pierwotnie należało do rodu della Rovere z Urbino. W 1631 roku znalazło się we Florencji po ślubie przedstawicielki rodu Vittorii z Ferdinandem II Medici. Ze zbiorów medycejskich obraz trafił do Pałacu Pitti.

Opis dzieła[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wersja obrazu przedstawiająca Marię Magdalenę powstawała w latach 1533–1535. Został zamówiony przez księcia Urbino Francesco Maria della Rovere. Motyw Magdaleny był wyjątkowo popularny w XVI wieku. Uznawana przez Kościół za ladacznicę i kobietę upadłą, nawróconą na drogę cnoty przez Jezusa dawała artystom możliwość tworzenia erotycznych kompozycji które nie były tępione za niestosowność. Tycjanowska Magdalena miała nieco inny wymiar. Artysta przedstawił ja w chwili głębokiego uniesienia i skruchy ze łzami w oczach i wzrokiem skierowanym ku niebu. Łzy grzesznicy nawiązują do łez, którymi obmyła stopy Jezusowi.

Nagość Magdaleny, choć erotyczna, może nawiązywać do legendy o świętej. Według niej swoje ostatnie lata spędziła w pustelni w górach Sainte-Baume w Prowansji. Tam żyła w odosobnieniu, naga, odżywiając się jedynie śpiewem aniołów odwiedzających ją co dzień. Brak odzienia symbolizuje więc rezygnację z dóbr doczesnych, z klejnotów i złota na rzecz wiary w Chrystusa[1].

Na wazie stojącej po lewej stronie Tycjan umieścił swój podpis TITIANUS

W 1565 roku Tycjan namalował drugą wersję obrazu Magdaleny. Piękna kobieta została ukazana w podobnej pozie co wcześniej, jednakże jej nagość została zakryta. Malarz wprowadził kilka szczegółów: otwartą księgę, wazę oraz niewidoczną na pierwszy rzut oka trupią czaszkę symbolizującą śmierć. Obraz jest zdecydowanie dojrzalszy kolorystycznie. Tycjan posługuje się tu barwą, która harmonizuje z postacią. W tle widoczne jest niebo skąpane w promieniach zachodzącego słońca, a ciemna skała kontrastuje z jasno oświetloną postacią Magdaleny.

Przypisy

  1. Taka interpretacja pochodzi od Giorgio Vasariego

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielkie muzea. Palazzo Pitti, wyd. HPS, Warszawa 2007, ISBN 978-83-60688-42-7
  • J. Szapiro Ermitraż, tł. Maria Dolińska, Wydawnictwo Progress, Moskwa, 1976