Magdalena z Canossy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święta
Magdalena z Canossy
dziewica
MagdalenaGabrielaCanossa.jpg
Data urodzenia 1 marca 1774
Werona
Data śmierci 10 kwietnia 1835
Werona
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 1941
przez Piusa XII
Data kanonizacji 2 października 1988
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 10 kwietnia
Atrybuty lilia
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Magdalena z Canossy (ur. 1 marca 1774 w Weronie, zm. 10 kwietnia 1835 tamże) – święta katolicka, dziewica, założycielka Rodziny Kanosjańskiej Córek i Synów Miłości[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Była chorowitym dzieckiem pochodzącym z osieroconej rodziny. W wieku pięciu lat ona i jej czworo rodzeństwa zostali porzuceni przez matkę. W 1791 roku trafiła do karmelu w Trydencie, a następnie do klasztoru w Conegliano. Po powrocie do rodzinnego pałacu w Weronie podjęła działania mające na celu pomoc ubogim. W 1808 roku Napoleon Bonaparte przekazał Magdalenie poaugustiański klasztor w Wenecji, który stał się domem nowej wspólnoty zakonnej. W 1812 Magdalena napisała Regułę dla Córek Miłości, a po upadku Napoleona papież Pius VII zaakceptował prowadzoną działalność wspólnoty. Założycielka instytutu tworzyła nowe siedziby w Bergamo, Mediolanie, Trydencie i pracowała nad utworzeniem placówek w Brescii i Cremonie.

Zmarła w opinii świętości pracując nad zatwierdzeniem założonego przez siebie zgromadzenia. Jej wspomnienie obchodzone jest 10 kwietnia.

Papież Jan Paweł II kanonizował św. Magdalenę z Canossy 2 października 1988 roku.

Pomnik św. Magdaleny z Canossy w Weronie


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Święci na każdy dzień. T. II: Kwiecień. Kielce: Wydawnictwo Jedność, 2009, s. 45/46. ISBN 978-83-7558-294-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]