Magnencjusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Magnencjusz
Imiona Flavius Magnus Magnentius
Panował jako Imperator Caesar Magnus Magnentius Augustus
nie zaliczony w poczet bogów
Czas panowania 18 stycznia 350 r.11 sierpnia 353 r.
Data urodzin 303 r.Galia
Data śmierci 11 sierpnia 353 r.Seleucus
Moneta
148 Magnentius.jpg
Lista cesarzy rzymskich
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Magnencjusz właściwie Flavius Magnus Magnentius (ur. 303, zm. 11 sierpnia 353) – cesarz rzymski (uzurpator) od 18 stycznia 350 do 11 sierpnia 353.

Jego ojciec był Brytem, a matka Frankijką. Jego żoną była Justina, późniejsza żona Walentyniana I. Był komesem w dwóch legionach – Joviani i Herculiani. Cudem uniknął zamordowania przez żołnierzy (z inspiracji cesarza Konstansa). Wywołał bunt legionów. Kiedy cesarz Konstans dowiedział się o buncie, uciekł do miasta Helena w Pirenejach. Jednak ludzie Magnecjusza doprowadzili do jego śmierci w styczniu 350 roku. Uzyskując pełnię władzy na zachodzie Magnenjusz obwołał się cesarzem rzymskim w 350 roku. Nowy cesarz, Konstancjusz II, zastanawiał się, czy walczyć z Persami na wschodzie, czy z buntem Magnencjusza. Siostra Konstancjusza zaproponowała, by cesarzem ogłosić również Vetranio – stało się tak 1 marca 350 roku. Rozmowy między Vetranio i Konstancjuszem nie przebiegały prawidłowo. Wojska ich spotkały się 25 grudnia 350 roku. Konstancjusz przekonał legiony i samego Vetranio, by uznali go za prawowitego i jedynego cesarza.

Do 3 lipca 353 roku Konstancjusz pozostawał w Mediolanum (ob. Mediolan), później pomaszerował na Galię. Stoczył bitwę z wojskami Magnencjusza. Magnencjusz przegrał i uciekł do Lugdunum (ob. Lyon), gdzie jego żołnierze chcieli go poddać prawowitemu cesarzowi. Widząc ich zamiary Magnencjusz zabił (chciał zabić?) swoją matkę i wszystkich krewnych, po czym popełnił samobójstwo 10 lub 11 sierpnia 353 roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Konstans
Imperatores Romani.svg Cesarz rzymski
(uzurpator)
350353
Imperatores Romani.svg Następca
Konstancjusz II