Magnetometr
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Magnetometr – przyrząd do pomiaru wielkości, kierunku oraz zmian pola magnetycznego.
Rodzaje magnetometrów ze względu na sposób pomiaru:
- bezwzględny – mierzy natężenie pola magnetycznego bez odniesienia do standardowego miernika magnetycznego.
- względny – służy do pomiarów ziemskiego pola magnetycznego i do kalibracji przyrządów
Typy magnetometrów ze względu na budowę:
- Magnetometr wibracyjny – został on wynaleziony w 1832 roku przez C. F. Gaussa. W przyrządzie tym wykorzystano drgania małego magnesu sztabkowego zawieszonego w płaszczyźnie poziomej. Ten magnes służy do odchylania drugiego podobnie zawieszonego magnesu
- Busola stycznych – w tym magnetometrze używa się cewki Helmholtza o określonych rozmiarach z zawieszonym w jej środku niewielkim magnesem. Odchylony magnes zatrzymuje się w położeniu, które wynika z natężenia pola magnetycznego Ziemi, pola magnetycznego cewki i kąta o jaki należy obrócić cewkę, by jej oś była współliniowa z magnesem
- Magnetometr protonowy – wykorzystuje zjawisko rezonansu jądrowego
- Magnetometr transduktorowy – oparty na zjawisku indukcji magnetycznej
