Magnetorecepcja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Magnetorecepcja – zdolność organizmu do wykrywania kierunku linii ziemskiego pola magnetycznego umożliwiająca orientację w przestrzeni. Zdolność tę ma wiele zwierząt, w tym człowiek[1], przy czym jej aktywne wykorzystanie – nazywane nawigacją geomagnetyczną – zaobserwowano tylko u niektórych, np. u zwierząt wędrownych (m.in. ptaki, pszczoły, ryby, walenie i żółwie).

Postawioną przez von Middendorffa w 1859[2] hipotezę o wykorzystywaniu przez ptaki wędrowne magnetorecepcji potwierdziły badania Wiltschko i Merkela przeprowadzone w 1966 oraz Wiltschko i Wiltschko w 1996 na rudzikach i kilkunastu innych gatunkach ptaków[3][4].

Zjawisko magnetorecepcji pozostaje słabo rozpoznane. Prawdopodobnym receptorem jest materiał magnetyczny odkryty w organizmach wielu gatunków.

Przypisy

  1. Evidence of a nonlinear human magnetic sense
  2. von Middendorff, A. 1859. Die Isepiptesen Russlands. Mem. Acad. Sci. St. Petersbourg VI, Ser. Tome. 8:1-143
  3. Wiltschko, W., R. Wiltschko. 1996. Magnetic orientation in birds. J. Exp. Biol. 199:29-38 (abstrakt)
  4. Wiltschko, W., F. Merkel. 1966. Orientierung zugunruhiger Rotkehlchen im statischen Magnetfeld. Verh. dt. zool. Ges. 59:362-367.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]