Magnitogorsk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Magnitogorsk
Магнитогорск
Herb Flaga
Herb Magnitogorska Flaga Magnitogorska
Państwo  Rosja
Obwód  Obwód czelabiński
Powierzchnia 392,35 km²
Populacja (2009)
• liczba ludności

410 414
Nr kierunkowy +7 (35 19)
Tablice rejestracyjne 74
Położenie na mapie obwodu czelabińskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu czelabińskiego
Magnitogorsk
Magnitogorsk
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Magnitogorsk
Magnitogorsk
Ziemia 53°25′N 58°58′E/53,416667 58,966667Na mapach: 53°25′N 58°58′E/53,416667 58,966667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Rosja
Magnitogorsk w 1930 roku

Magnitogorsk (ros. Магнитогорск) – miasto przemysłowe w południowej Rosji, w obwodzie czelabińskim, na Uralu. Położone w Europie i Azji. Niedaleko od granicy rosyjsko-kazachskiej.

Dane ogólne[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza osada na azjatyckim brzegu Uralu została założona w 1743 roku ukazem cesarzowej Elżbiety Romanowej i zasiedlona kozakami orenburskiemi. Lewobrzeżny Magnitogorsk założony został w 1929 roku. Osada otrzymała prawa miejskie w 1931 roku. Miasto zostało bardzo rozbudowane podczas pierwszego planu pięcioletniego (lata 1928-32).

Przemysł[edytuj | edytuj kod]

Obecnie miasto jest ważnym ośrodkiem przemysłu metalurgicznego, maszynowego, chemicznego i siedzibą wytwórni fortepianów. Większość z obiektów przemysłowych ulokowana jest na azjatyckim brzegu rzeki Ural. Z Magnitogorska pochodzi co drugi radziecki czołg[potrzebne źródło]. Wielki kombinat metalurgiczny spowodował, że miasto znajduje się w pierwszej 25 najbardziej zanieczyszczonych miast na świecie. Z tego też powodu tylko co czwarte dziecko rodzi się zdrowe[1]. Magnitogorsk jest też ośrodkiem naukowym (szkoły wyższe). W latach 80. i 90. na terenie Kombinatu Metalurgicznego w Magnitogorsku polskie przedsiębiorstwa budowały nowoczesną walcownię "Walcownia 2000". W mieście, przy ulicy Turgieniewa, powstało osiedle z całą infrastrukturą, gdzie mieszkali polscy pracownicy, część z nich do 1991 zamieszkiwała przy uliach Engelsa i Truda, pomiędzy osiedlami kursowały polskie autobusy Transbudu, które również przewoziły pracowników na teren budowy. Na osiedlach znajdowały się sklepy, stołówki (trzy również na terenie budowy), przychodnia, biblioteka, celnica, bar ("Gniazdo orłów"), radiowęzeł, wędliniarnia, kaplica i wiele innych obiektów, które po zakończeniu budowy zostały przekazane władzom miasta. Osiedle przy ulicy Turgieniewa, popularnie zwane KBO, znajdowało się zaledwie 300 metrów od brzegu rzeki Ural w części europejskiej, niemal naprzeciwko budowanej walcowni. Specjaliści z Polski - budowlańcy, głównie zbrojarze, betoniarze, spawacze, cieśle budowlani, elektrycy, operatorzy i konserwatorzy sprzętu budowlanego przyjeżdżali do Magnitogorska na kontrakty, które wynosiły nawet trzykrotne zarobki w Polsce (płacone w rublach, dolarach i pod koniec w złotówkach przeliczeniowych). W zaopatrzeniu obowiązywała reglamentacja, w budynku dyrekcji budowy były drukowane wewnętrzne kartki przydziału, między innymi: wędlin, jajek, papierosów, alkoholu, respektowane w "polskich" sklepach.

Komunikacja miejska[edytuj | edytuj kod]

Tramwaje[edytuj | edytuj kod]

Długość sieci tramwajowej w Magnitogorsku wynosi ponad 70 km. Kursuje po niej ponad 30 linii, obsługiwanych przez około 400 wagonów, głównie KTM-5 ponadto KTM-8, KTM-8M i kilka KTM-19. Najczęściej jako składy dwuwagonowe. Częstotliwość kursowania jest znacznie większa niż w innych syberyjskich miastach. Magnitogorsk jest jednym z dwóch miast, w których można zmienić kontynent podczas podróży tramwajem[1]. Na moście łączącym dwa brzegi rzeki Ural, przez który przejeżdżają tramwaje, znajduje się kwadratowa bryła symbolizująca oddzielenie części europejskiej od azjatyckiej. Mieszkańcy Magnitogorska jadący do pracy w Kombinacie Metalurgicznym mawiają: mieszkamy w Europie, a pracujemy w Azji[potrzebne źródło].

Autobusy[edytuj | edytuj kod]

Poza tramwajami, w Magnitogorsku jeżdżą autobusy miejskie i busy.

Sport[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Tomasz Gierzyński, Marcin Stiasny. Tramwaje na Uralu (2). „Świat kolei”. 2/2008, s. 46-53. Łódz: EMI-PRESS. ISSN 1234-5962. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]