Magnus II (Brunszwik-Lüneburg)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Magnus II
książę Brunszwiku
Okres panowania od 1369
do 26 lipca 1373
książę Lüneburga
Okres panowania od 1369
do 1370
Dane biograficzne
Dynastia Welfowie
Śmierć 25 lipca 1373
Ojciec Magnus I Pobożny
Matka Zofia
Żona Katarzyna
Dzieci Fryderyk,
Otto,
Bernard I,
Henryk I

Magnus II (zm. 25 lipca 1373 r.) – książę brunszwicki i lüneburski od 1369 r. z dynastii Welfów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Magnus II był najstarszym synem księcia brunszwickiego Magnusa I. W 1345 r. został współregentem ojca, a w 1348 r. otrzymał we władanie Sangerhausen.

Wziął aktywny udział w wojnie o sukcesję w Lüneburgu: już w 1355 na mocy układu Magnusa I i jego kuzyna Wilhelma, księcia lüneburskiego, na następcę tego ostatniego został wyznaczony młodszy brat Magnusa II, Ludwik, który poślubił córkę Wilhelma Matyldę. Tymczasem sam Magnus II poślubił w tym czasie Katarzynę z Anhaltu, co miało stanowić przypieczętowanie przymierza z hrabiami anhalckimi. Gdy już w 1368 r. Ludwik zmarł, z kolei Magnus został ogłoszony przez Wilhelma lüneburskiego dziedzicem.

Latem 1369 r. zmarł ojciec Magnusa II i ten przejął dziedzictwo w Brunszwiku. Kilka miesięcy później, w listopadzie tego samego roku, zmarł także Wilhelm lüneburski i Magnus II objął także rządy w Lüneburgu. Rozszerzył swoje wpływy również na Saksonię-Lauenburg, której książę Eryk IV poślubił w tym samym roku jego córkę. Jednocześnie Magnus zaangażował się po stronie króla duńskiego Waldemara Atterdaga w jego wojnę przeciwko miastom Hanzy. Waldemar został jednak pokonany i Magnus musiał ponieść z tego tytułu znaczne obciążenia finansowe, co dotkliwie odbiło się na miastach pod jego panowaniem. Jednocześnie cesarz Karol IV Luksemburski w 1370 r. potwierdził prawa do Lüneburga Albrechta Askańczyka, członka rodu książęcego książąt Saksonii-Wittenbergi. W sporze tym samo miasto opowiedziało się po stronie Askańczyków, zrażone do Magnusa jego rabunkową polityką. Magnus próbował miasto odzyskać na drodze zbrojnej, jednak bezskutecznie. W toku trwającej wojny zginął sam Magnus – podczas oblężenia Ricklingen stoczył pojedynek z hrabią Everstein, który zakończył się śmiercią obu jego uczestników.

Wdowa po Magnusie, Katarzyna w 1374 r. poślubiła jego przeciwnika, księcia saskiego Albrechta. Jego synowie zwycięsko wyszli z trwającej nadal wojny sukcesyjnej i ostatecznie objęli rządu zarówno w Brunszwiku, jak i Lüneburgu.

Potomkowie[edytuj | edytuj kod]

Magnus II poślubił w 1356 r. Katarzynę, córkę hrabiego Anhalt-Bernburg Bernarda III. Mieli jedenaścioro dzieci, w tym czterech synów:

  • Fryderyk (zm. 1400), książę brunszwicki,
  • Otto (zm. 1406), arcybiskup Bremy,
  • Bernard I (zm. 1434), książę brunszwicko-lüneburski,
  • Henryk I (zm. 1416), książę brunszwicko-lüneburski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bernd-Ulrich Hergemöller: Magnus II. junior (Torquatus). W: Neue Deutsche Biographie. T. 15. Berlin: Duncker & Humblot, 1987, s. 662–663. [dostęp 2010-01-16]. (niem.)
  • Paul Zimmermann: Magnus II. mit der Kette (torquatus). W: Allgemeine Deutsche Biographie. T. 20. Leipzig: Verlag von Dunckler & Humblot, 1884, s. 64–66. [dostęp 2010-01-16]. (niem.)


Poprzednik
Magnus I
książę Brunszwiku
13691373
Następca
Fryderyk
Poprzednik
Wilhelm
książę Lüneburga
13691370
Następca
Albrecht Askańczyk