Mahanubhawasampradaja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mahanubhawasampradaja (też sanskryt महानुभाव पंथ , trb. mahanubhawapantha , ang. Mahanubhava ) – tradycja hinduistyczna (sampradaja) zaliczana do wisznuizmu [1]. Powstała w zależności do źródeł w XI lub XII wieku w kręgach tradycji pobożnościowych ruchu santów z Maharasztry. Założycielem mahanubhawy był Ćakradhara Swamin [2] . Możliwe również, iż mahanubhawę pierwotnie założył Gowinda Prabhu a Ćakradhara był jego pierwszym uczniem [3].

Doktryna[edytuj | edytuj kod]

Mahanubhawa była tradycją wisznuicką. Nie uznawała zależności systemu kastowego i dźati. Przyjmowała w swoje szeregi również kobiety. Dzieła które studiowali to:

Wierzyli w najwyższy ideał pod imieniem Parameśwara, wskazując na pięć jego świętych inkarnacji zwanych pańćakryszna:

  1. Kryszna
  2. Dattatreja
  3. Ćangadewa Raul z Dwarki
  4. Gundam Raul z Riddhipuru
  5. Ćakradhara z Paithanu [4].

Kult[edytuj | edytuj kod]

Gavin Flood podaje, iż wyznawcy mahanubhawy czcili wyłącznie Krysznę [5] . Nosili ciemnoniebieską odzież - koloru nawiązującego do barwy skóry Kryszny.

Przedstawiciele[edytuj | edytuj kod]

Poza postaciami założycieli tj. Gowinda Prabhu lub Ćakradhara Swamin , znanymi postaciami z mahanubhawasampradaji są:

  • Nagadewa - kodyfikator ruchu, uczeń Ćakradhary
  • Bhaskara
  • Keśawaradźa
  • Suri.

Przypisy

  1. Czakradhara , Halina Marlewicz (tł.). W: Louis Frédéric: Słownik cywilizacji indyjskiej. Przemysław Piekarski (red. nauk.). Wyd. 1. T. 1. Katowice: Wydawnictwo "Książnica", 1998, s. 182, seria: Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy". ISBN 83-7132-369-7.
  2. Czakradhara , Halina Marlewicz (tł.). W: Louis Frédéric: Słownik cywilizacji indyjskiej. Przemysław Piekarski (red. nauk.). Wyd. 1. T. 1. Katowice: Wydawnictwo "Książnica", 1998, s. 182, seria: Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy". ISBN 83-7132-369-7.
  3. Swami Harshananda: A Concise Encyclopeaedia of Hinduism. Wyd. 1. T. 1. Bangalore: Ramakrishna Math, April 2008, s. 389. ISBN 978-81-7907-057-4. (ang.)
  4. Antonio Rigopoulos: Dattatreya. The Immortal Guru, Yogin, and Avatara. A study of the transformative and inclusive Character of a Multi-Faced hindu Deity. Wyd. 1. Delhi: Sat Guru Publications, 2000, s. 90, seria: Sri Garib Das Oriental series no. 253. ISBN 81-7030-673-6. (ang.)
  5. Gavin Flood: Hinduizm. Wprowadzenie. Małgorzata Ruchel (tłum.). Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008, s. 150, seria: Ex Oriente. ISBN 9788323325178.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Swami Harshananda: A Concise Encyclopeaedia of Hinduism. Wyd. 1. T. 1. Bangalore: Ramakrishna Math, April 2008, s. 389. ISBN 978-81-7907-057-4. (ang.)
  • Czakradhara , Halina Marlewicz (tł.). W: Louis Frédéric: Słownik cywilizacji indyjskiej. Przemysław Piekarski (red. nauk.). Wyd. 1. T. 1. Katowice: Wydawnictwo "Książnica", 1998, s. 182, seria: Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy". ISBN 83-7132-369-7.