Mahdi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy islamskiego Mesjasza. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Mahdī (arab. مهدي) – w islamie mesjasz, zbawiciel.

Według niektórych koncepcji (bliższych sunnizmowi) jedynym Mahdim był JezusIsa. Częściej jednak sunnici uważają, że Mahdi i Isa połączą swoje siły w ostatecznej walce z antychrystem (fałszywym prorokiem) Dadżdżalem. Przyjście Mahdiego ma poprzedzać atak wojsk niewiernych na miejscowość Lod w Izraelu. Większość szyitów uważa Mahdiego za inną osobę, która ma przyjść na Ziemię tuż przed Sądem Ostatecznym, by zbawić/uratować ludzkość przed Szatanem. Część wyznawców islamu łączy obie koncepcje twierdząc, że Jezus urodzi się ponownie w Damaszku, by pokonać zło. Według zapowiedzi Proroka Mahometa, Mahdi pochodzić będzie z jego rodu. Dla szyitów jest to bardzo ważna postać, łączona czasem z osobą ostatniego ukrytego imama, który ma poprzedzać Mahdiego, bądź być nim.

W historii wiele osób ogłaszało się Mahdim: isma'iliccy kalifowie, Mirza Gulam Ahmad, Mahdi z Sudanu. W roku 1844 mahdim ogłosił się perski kupiec Siyyid Ali Muhammad, znany jako Bab. Jego posłannictwo rozpoczęło nową religię – babizm – i stało się zalążkiem bahaizmu.[1][2][3][4]

Przypisy

  1. Abdul-Baha, Odpowiedzi, Wydawnictwo Baha'i w Polsce, Warszawa 1998, s.25-26.
  2. William Sears, Uwolnić Słońce, Wydawnictwo Baha'i w Polsce, Warszawa 1998.
  3. Abdu'l-Baha, The Promulgation of Universal Peace, Baha'i Publishing Trust, Wilmette, 1995.
  4. The Dawn-Breakers: Nabil's Narrative of the Early Days of the Baha'i Revelation, Baha'i Publishing Trust, Wilmette, 1974.