Majnoci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Peloponez w wiekach średnich

Majnoci lub Mainoci − lud niepewnego pochodzenia osiadły na Peloponezie na południowych zboczach Tajgetu.

Majnoci (w źródłach greckich Μανιάται, Maniatai) zamieszkiwali w średniowieczu południowe zbocza Tajgetu, w krainie Majna[1]. Od północy sąsiadowali z Jeziercami i Milingami[2]. Ich pochodzenie jest niepewne. Niektórzy badacze uważają ich za lud mieszany grecko-słowiański. Ostrożniejsi twierdzą, że na terenach zamieszkanych przez Majnotów notuje się jedynie obecność Słowian[1].

Informacje o Majnotach przekazał Konstantyn Porfirogeneta. Są one dosyć niejasne, gdy chodzi o historię tego ludu i przyczyny jego pogaństwa. Cesarz uważa ich za dawny lud grecki wyznający kult obrazów, a jednocześnie stwierdza, że za panowania jego dziadka Bazylego I doszło do chrystianizacji Majnotów[3].

Trzeba też wiedzieć, że mieszkańcy miasta Maina nie wywodzą się z wyżej wymienionego plemienia Sklawów, lecz od najdawniejszych Romajów, którzy przez miejscowych nazywani są Hellenami, dlatego że w bardzo dawnych czasach byli zwolennikami kultu obrazów i ich czcicielami, zgodnie ze zwyczajem starożytnych Hellenów; oni to za panowania czcigodnego cesarza Bazylego przyjęli wiarę chrześcijańską[4].

Fakt istnienia biskupstwa w Mainie od początku X wieku potwierdzają źródła bizantyńskie[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Tadeusz Lewicki: Słownik starożytności słowiańskich. T. 3. s. 157.
  2. Wincenty Swoboda: Słownik starożytności słowiańskich. T. 4. s. 53.
  3. 3,0 3,1 S. Turlej: Historia Grecji. s. 315-316.
  4. Konstantyn Porfirogeneta: O rządzeniu państwem. s. 361.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]