Makaronezyjskie lasy wawrzynolistne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lasy wawrzynowe Maderya
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Laurazeen wood madeira hg.jpg
Kraj  Portugalia
Typ przyrodnicze
Spełniane kryterium IX, X
Charakterystyka #934
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1999
na 23. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Madery
Mapa lokalizacyjna Madery
Lasy wawrzynowe Madery
Lasy wawrzynowe Madery
Położenie na mapie Oceanu Atlantyckiego
Mapa lokalizacyjna Oceanu Atlantyckiego
Lasy wawrzynowe Madery
Lasy wawrzynowe Madery
Ziemia 32°46′00,1″N 17°00′00,0″W/32,766694 -17,000000Na mapach: 32°46′00,1″N 17°00′00,0″W/32,766694 -17,000000

Makaronezyjskie lasy wawrzynolistne[1] (hiszp. Laurisilva, port. Laurissilva) – lasy spotykane na kanaryjskich wyspach La Gomera, La Palma, Gran Canaria i Teneryfa oraz na należącej do Portugalii wyspie Madera i w archipelagu Azorów. Stanowią relikt trzeciorzędowy[2]. Część ich obszaru – Park Narodowy Garajonay na wyspie La Gomera i lasy wawrzynowe Madery – wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Na Maderze lasy te zajmują około 20% powierzchni lądu, gdzie indziej zostało ich jeszcze mniej – lasy zostały wyniszczone pod uprawy, m.in. trzciny cukrowej[2].

Roślinność[edytuj | edytuj kod]

W lasach wawrzynowych występują gatunki roślin strefy zwrotnikowej, które w klimatycznie cieplejszym trzeciorzędzie zadomowione były także w Europie i całym basenie Morza Śródziemnego (Europa Południowa, Afryka Północna, Bliski Wschód). Podczas gdy w Europie i Azji gatunki te wymarły w epoce lodowcowej, zdołały się one częściowo utrzymać na Wyspach Kanaryjskich, Maderze i Azorach. Nie odzwierciedlają one już jednak trzeciorzędowych ekosystemów lasów wawrzynowych Europy i Bliskiego Wschodu, które charakteryzowały się większą różnorodnością gatunków roślin i zwierząt.

Lasy te są zwykle kilkuwarstwowe i cieniste. W warstwie drzew dominuje zwykle Apollonias barbujana, w wyższych partiach gór – smaczliwka indyjska Persea indica. Poza tym w warstwie drzew i krzewów rosną tu: Octea foetens, Heberdenia excelsa, Notelea excelsa, Visnea mocanera, laurowiśnia iberyjska (Prunus lusitanica), kalina wawrzynowata (Viburnum tinus). częste są liany: bluszcz kanaryjski (Hedera canariensis), Semele androgyna, Rubia fruticosa. W runie dominują paprocie, zwłaszcza zanokcica ciemna (Asplenium adiantum-nigrum), Athyrium umbrosum, Woodwardia radicans[2].

Przypisy

  1. Nazwa polska według Dyrektywy Rady 97/62/WE z dnia 27 października 1997 r. dostosowującej do postępu naukowo-technicznego dyrektywę 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory Dz.U. L 305 z 08/11/1997
  2. 2,0 2,1 2,2 Zbigniew Podbielkowski: Fitogeografia części świata. Europa, Azja, Afryka. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 339-342. ISBN 83-01-07583-X.