Maksar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maksar
مكثر
Łuk Trajana w Maksarze
Łuk Trajana w Maksarze
Państwo  Tunezja
Wilajet Siljana
Wysokość 1000 m n.p.m.
Populacja (2013)
• liczba ludności

12 702 [1]
Kod pocztowy 6140
Położenie na mapie Tunezji
Mapa lokalizacyjna Tunezji
Maksar
Maksar
Ziemia 35°51′38″N 9°12′21″E/35,860556 9,205833Na mapach: 35°51′38″N 9°12′21″E/35,860556 9,205833

Maksar (także: Maktar; arab. مكثر, fr. Makthar, łac. Mactaris) - miasto w północno-centralnej Tunezji, w gubernatorstwie Siljana, ok. 13 tys. mieszkańców (stan z 2013 roku). W pobliżu znajdują się ruiny starożytnego miasta rzymskiego, oddzielone od nowych zabudowań niewielkim wąwozem.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia starożytnego miasta sięga II wieku p.n.e., kiedy to numidyjski władca Masynissa rozkazał zbudować tu twierdzę dla ochrony przed atakami Berberów. Największy rozkwit Maksaru przypadł jednak na okres panowania Rzymian w II wieku n.e. W XI wieku miasto doszczętnie zniszczyły plemiona Banu Hilal. Współczesne miasto zostało założone w XIX wieku przez francuskiego oficera o nazwisku Bordier.

Stanowisko archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

Na terenie rozległego kompleksu wykopalisk zachowały się m.in. pozostałości punickiego tofetu i megalitycznego sanktuarium, zaś z czasów rzymskich ruiny forum, bazyliki, term, świątyń i gimnazjonu, a także kościołów starochrześcijańskich. W czasach rzymskich miasto kontynuowało jednak również tradycje punickie - zachowało się kilka neopunickich inskrypcji, działał wówczas także tofet poświęcony punickiemu bóstwu Baalowi Hammonowi. W pobliżu forum stoi łuk triumfalny Trajana ze 116 roku, naprzeciw którego znajdują się pozostałości bazyliki Hildegunsa z V wieku n.e., zwanej również "kościołem Wandalów". Nieco dalej zachowały się resztki Schola juvenum, przekształconej w obiekt sakralny. Na południowo-zachodnim krańcu kompleksu natrafiono na nekropolę wczesnochrześcijańską i starsze grobowce numidyjskie.

Poza ścisłym obszarem kompleksu wykopalisk w Maksarze znajdują się także m.in. pozostałości starożytnej świątyni Apollina w afrykańskim stylu architektonicznym, drugi łuk triumfalny oraz grobowiec dolmenowy, położony w samym centrum współczesnego miasta.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Daniel Jacobs, Peter Morris: Tunezja. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2006, s. 357-359, seria: Przewodnik Pascala. ISBN 83-7304-564-3.
  • Encyklopedia Sztuki Starożytnej. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1974, s. 288-289.