Maksim Harecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Maksim Harecki (biał. Максiм Гарэцкi, ur. 1893 w Małej Bogacówce, pow. mścisławski, zm. 10 lutego 1938) - białoruski działacz polityczny, pisarz, krytyk i historyk literatury.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Maksim Haretski

W latach 1918-1923 pracował jako nauczyciel w Wileńskim Gimnazjum Białoruskim. Współpracował z kilkoma gazetami. W sierpniu 1921 r. władze Litwy Środkowej zakazały wydawania pisma w języku białoruskim Nasza Dumka, którego redaktorem naczelnym był Maksim Harecki. Rozpoczął on wówczas publikację nowej gazety Biełaruskija Wiedamaści, jednak miała ona już charakter czysto literacki[1].

W 1922 r. został aresztowany i wydalony z obszaru Litwy Środkowej. Od października 1923 r. był wykładowcą języka białoruskiego na Białoruskim Uniwersytecie Państwowym. Należał do Akademii Nauk. Pracował też w Instytucie Kultury Białoruskiej i Akademii Rolniczej w Horkach. W 1930 r. został ponownie aresztowany i zesłany do posiołka Piesocznaja w obwodzie smoleńskim, niedaleko Kaługi, w głębi Rosji. Powodem aresztowania były podejrzenia o przynależność do Związku Wyzwolenia Białorusi[2].

5 stycznia 1938 r. skazany na rozstrzelanie. 10 lutego 1938 r. rozstrzelany, a w 1955 r. zrehabilitowany.

Przypisy