Maksim Wiengierow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maksim Wiengierow (1995)

Maksim Aleksandrowicz Wiengierow, ros. Максим Александрович Венгеров (ur. 20 sierpnia 1974 w Nowosybirsku) – rosyjski skrzypek, dyrygent i pedagog muzyczny, ambasador dobrej woli UNICEF[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 sierpnia 1974 w Nowosybirsku w rodzinie z muzycznymi tradycjami. Gdy miał 5 lat zaczął uczyć się gry na skrzypcach u Galiny Turczaninowej, a dwa lata później – u Zachara Brona. Jako 10-latek (w 1984 r.) Maksim Wiengierow wyjechał po raz pierwszy za granicę – do Polski; zdobył I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Młodych Skrzypków im. Karola Lipińskiego i Henryka Wieniawskiego w Lublinie. W 1990 r. potwierdził swój talent zwycięstwem na Międzynarodowym Konkursie im. Carla Flescha w Londynie. W tym czasie studiował już u Z. Brona w Londynie i Lubece. Rozpoczął też publiczne występy – solowe i z orkiestrami – w czołowych europejskich domach muzyki, wzbudzając zainteresowanie znanych wytwórni płytowych (do tej pory zarejestrował blisko 100 utworów, bądź cykli) oraz czasopism muzycznych. Przyniosło mu to liczne nagrody za nagrania i tytuły „artysty roku”, m.in. miesięcznika „Grammophone” oraz nominacje i słynny laur Grammy, nagrodę Edisona – za najlepsze nagranie II Koncertu Szostakowicza oraz doroczną premię „Echo Klassik – 2003” Telewizji Niemieckiej – za recital, m.in. utworów Jana Sebastiana Bacha.

Duży wpływ na rozwój artystyczny Maksima Wiengierowa miały jego kontakty m.in. z Mścisławem Roztropowiczem, Danielem Barenboimem, Vagiem Papianem i debiuty z najsłynniejszymi orkiestrami świata, jak Concertgebouw w Amsterdamie, BBC Philharmonic i Chicago Symphony. Odbył 2-letnie studia nad skrzypcami barokowymi i repertuarem tej epoki. Artysta nie ogranicza się tylko do skrzypiec; jego uwagę przyciągnęła też altówka, potem sztuka improwizacji jazzowej, taniec i wreszcie dyrygentura. Od najwcześniejszych lat gra na instrumentach Stradivariusa, obecnie na „Ex-Kreutzer Stradivari” z 1727 r. Od 2005 r. jest profesorem Królewskiej Akademii Muzycznej w Londynie. W 1997 r. został ambasadorem dobrej woli UNICEF. Angażuje się odtąd w spotkania i występy dla dzieci, m.in. w Ugandzie, Tajlandii i Kosowie.

Związki z Polską[edytuj | edytuj kod]

Maksim Wiengierow koncertował z orkiestrami Sinfonia Varsovia, Sinfonietta Cracovia i Filharmonii Bałtyckiej. W październiku 2006 r., na zakończenie XIII Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego, wystąpił w Poznaniu z orkiestrą Sinfonia Varsovia pod dyrekcją Andrzeja Boreyki, a w czerwcu 2009 r. przyjął stanowisko przewodniczącego jury 14. edycji tego konkursu, który odbył się w październiku 2011 roku. W październiku 2012 roku w Poznaniu podpisał kontrakt przewodniczącego jury XV Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. H. Wieniawskiego w 2016 roku.[2]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Artysta roku – miesięcznik Grammophone
  • Nagroda Grammy
  • Nagroda Edisona – za najlepsze nagranie II Koncertu Szostakowicza oraz *Premiera Echo Klassik – 2003

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maxim Vengerov (pol.). Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu. [dostęp 2010-01-20].