Maksymilian Chrobok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Maksymilian Chrobok (ur. 11 sierpnia 1911 w Bottropie, zm. 26 lipca 1983 w Rudzie Śląskiej) - działacz społeczny.

Po plebiscycie powrócił do Polski do miejscowości Łańce. W 1926 ukończył szkołę podstawową w Łańcach. W latach 1926 - 1928 pracował jako robotnik rolny. Został górnikiem w kopalni "Anna" w Pszowie. W 1935 przybył do Rudy Śląskiej i podjął pracę w kopalni "Wawel". Pod koniec sierpnia 1939 został dowódcą plutonu w 73. Pułku Piechoty w Chorzowie. Został ranny w czasie walk o utrzymanie Biłgoraju, Zwierzyńca i Zamościa. Gdy Niemcy zajęli Zamość Chrobok uciekł ze szpitala św. Mikołaja i przybył pieszo do Rzuchowa. Po powrocie został wywieziony do niemieckiego obozu Eckernfoerde. Stamtąd został przekazany do pracy w kopalni "Knurów". 22 lutego 1945 został aresztowany przez władze radzieckie pod zarzutem działalności w AK. Został wywieziony na Kaukaz, gdzie pracował w kopalni. W 1947 ponownie powrócił do Rzuchowa, a następnie do Rudy Śląskiej. W 1957 po ukończeniu studiów na Akademii Górniczo-Hutniczej podjął pracę w kopalni "Karol" w Orzegowie.

W 1961 włączył się w życie społeczno-polityczne. Był radnym i zastępcą przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej.

W latach 1968-1971 był dyrektorem kopalni Bielszowice.

W 1973 został prezesem Towarzystwa Przyjaciół Rudy Śląskiej i dyrektorem Miejskiej Izby Regionalnej.

Został odznaczony Orderem Uśmiechu.

Został pochowany na orzegowskim cmentarzu.

Jego imieniem zostało nazwane muzeum miejskie w Rudzie Śląskiej oraz jedna z rudzkich ulic.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

http://www.zajta-kukensa.pl/print.php?type=F&thread=17


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]