Maksymilian II (król Bawarii)
| Maksymilian II Wittelsbach von Gottes gnaden König von Bayern, Pfalzgraf bei Rhein, Herzog von Bayern, Franken, und in Schwaben./z łaski Bożej król Bawarii, hrabia-palatyn Renu, książę Bawarii, Frankonii i w Szwabii. |
|
 |
|
| król Bawarii | |
| Okres panowania | od 28 marca 1848 do 10 marca 1864 |
| Poprzednik | Ludwik I Wittelsbach |
| Następca | Ludwik II Wittelsbach |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Wittelsbachowie |
| Urodzony | 28 listopada 1811 |
| Zmarł | 10 marca 1864 |
| Ojciec | Ludwik I Wittelsbach |
| Matka | Teresa Sachsen-Hildburghausen |
| Żona | Maria Fryderyka Hohenzollern |
Maksymilian II Bawarski, Maksymilian II Józef Wittelsbach (ur. 28 listopada 1811 w Monachium, zm. 10 marca 1864 w Monachium), król Bawarii w latach 1848 - 1864.
Spis treści |
Życie [edytuj]
Maksymilian II był synem króla Ludwika I i Teresy von Sachsen-Hildburghausen. Odebrał solidne i wszechstronne wychowanie. Zgłębiał nauki prawa państwowego i historii w Getyndze i Berlinie. W czasie studiów w Getyndze był uczniem Fryderyka Dahlmana i Arnolda Heerena, w Berlinie zaś Fryderyka Raumera i Leopolda von Ranke. Król Maksymilian swoje rozumienie historii a także zamiłowanie do tego, co uniwersyteckie przejął po części od wszystkich tych wykładowców. Starał się później tą samą drogą pokierować losy swego syna Ludwika, lecz ten nie przejawiał większtych zainteresowań w tym zakresie.
W wieku 21 lat Maksymilian kupił ruiny zamku Hohenschwangau i odbudował go. Maksymilian II objął tron po abdykacji ojca 11 marca 1848 roku. W chwili objęcia władzy miał 37 lat, był wysokiego wzrostu i miał dobrą prezencję. Zapewniał rodzinę, że gdyby nie był królem wykładałby na uniwersytecie. Nie znosił publicznych wystąpień i dworskiej etykiety, choć przestrzegał jej sumiennie z zaskakującą wytrwałością. Najchętniej przebywał wśród pisarzy, erudytów i uczonych.[1]
Maksymilian II był człowiekiem poważnym, z gruntu uczciwym, przeciętnie inteligentnym i pełnym dobrej woli.[2]
Polityka wewnętrzna i zagraniczna [edytuj]
W polityce zagranicznej Maksymilian II od początku swych rządów dążył do zachowania niezależności Bawarii. Odmówił poparcia dla przegłosowanej w Berlinie Konstytucji Królestwa Pruskiego, ogłoszonej dnia 5 grudnia 1848 r.[3] Starał się zbudować z Bawarii trzecią siłę polityczną po Austrii i Prusach.
W polityce wewnętrznej był podobnie jak ojciec mecenasem kultury i sztuki. Pod patronatem króla prowadzono w Monachium liczne sympozja i konferencje. Zreformował szkolnictwo, prawo i sprawy społeczne. Założył Akademię Nauk i Bawarskie Muzeum Narodowe. Od 1854 roku organizował co tydzień sympozja duchowej elity Bawarii. 20 sierpnia 1858 roku powołano Komisję Historyczną działającą przy Bawarskiej Akademii Nauk.
Kwestia księstw Szlezwiku i Holsztyna [edytuj]
Król Maksymilian w czasie swojego panowania stanął przed rozwiązaniem kilku ważkich kwestii politycznych. 15 listopada 1863 roku umarł nagle Fryderyk VII, król Danii. Na nowo rozgorzał spór na temat ustrojowego statusu księstw Szlezwiku i Holsztyna, które należały do Związku Niemieckiego. Przed śmiercią król Fryderyk VII przygotował projekt „zjednoczonej Konstytucji Państwa” który włączyłby Szlezwik do królestwa duńskiego.[4] Dwa dni później król umarł i projekt nie wszedł w życie. Król Maksymilian w zaistniałej sytuacji próbował odegrać rolę trzeciej siły między pretensjami duńskimi a pruskimi ambicjami.[5] Ostatecznie jego starania zakończyły się fiaskiem. Otto von Bismarck, kanclerz Niemiec, zaproponował Austrii wspólne wystąpienie przeciwko Danii. Franciszek Józef I zaakceptował tę propozycję. Wojna, która wybuchła w 1864 roku przyniosła sukces koalicjantom. Na terenie Szlezwiku-Holsztyna ustanowiono kondominium, jednak głównie za sprawą Bismarcka nie funkcjonowało ono poprawnie, a jego rządzenie nastręczało wielu kłopotów. W tej sytuacji Austria zaproponowała podział księstw, w wyniku czego Szlezwik przypadł Prusom, natomiast Holsztyn Austrii.
Królewski styl [edytuj]
Król Maksymilian dbał o publiczny wizerunek i własny dom. Kochał sztukę i promował wszelkie działania na rzecz zachowania przez swoich poddanych bawarskiej tożsamości narodowej. Popierał bawarskie stroje, obyczaje czy muzykę ludową. Dwukrotnie za jego panowania w latach 1849 i 1855 na terenie całej Bawarii odbywały się liczne koncerty promujące muzykę ludową tego kraju.
Prowadząc politykę państwa król Maksymilian często zasięgał rady ministrów. Decyzje polityczne podejmował wolno i zawsze po długim namyśle. Choć jego stosunki z ojcem były napięte kontynuował jego dzieło w zakresie prac budowlanych podnoszących rangę stolicy państwa, Monachium.
Małżeństwo i rodzina [edytuj]
12 października 1842 ożenił się z księżniczką pruską, Marią Fryderyką (wnuczką króla Prus - Fryderyka Wilhelma II Hohenzollerna), z którą miał dwóch synów - szalonych królów Bawarii:
Maksymilian II zmarł 10 marca 1864 roku na zapalenie płuc i został pochowany w kościele Teatynów w Monachium.
Przypisy
Najważniejsza literatura [edytuj]
- Jean des Cars, Ludwik II Bawarski, Warszawa 1997, (cykl: "Biografie Sławnych Ludzi").
- Historia w datach, pod red. M. Czaplińskiego i J. Maronia, Warszawa 1997.
- Rainer A. Müller (Red.): König Maximilian II. von Bayern 1848–1864. Hrsg. vom Haus der Bayerischen Geschichte. Rosenheimer, Rosenheim 1988, ISBN 3-475-52589-5.
- Martin Schäfer: Maximilian II., König von Bayern (= Heyne-Biographien. Band 168). Heyne, München 1989, ISBN 3-453-02620-9.
| Prapradziadkowie |
Christian III Wittelsbach |
Józef Karol Wittelsbach |
landgraf Hesji-Darmstadt |
Christian Leiningen-Dagsburg |
Ernest Fryderyk II Wettyn |
Ernest August Wettyn |
Karol Mecklenburg |
Jerzy Wilhelm Hessen-Darmstadt |
| Pradziadkowie |
Fryderyk Michał Wittelsbach |
Jerzy Wilhelm Hessen-Darmstadt |
Ernest Fryderyk III Wettyn |
wielki książę |
||||
| Dziadkowie |
król Bawarii |
Fryderyk Wettyn |
||||||
| Rodzice |
król Bawarii |
|||||||
|
Maksymilian II Wittelsbach (1811-1864), król Bawarii |
||||||||
| Poprzednik Ludwik I |
 |
król Bawarii 1848-1864 |
|
Następca Ludwik II |
