Malarstwo ścienne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michał Anioł, Stworzenie Adama (fresk na sklepieniu Kaplicy Sykstyńskiej)

Malarstwo ścienne – malowidła zazwyczaj dużych rozmiarów, malowane na ścianie albo przeznaczone do osadzenia na ścianie jako stały element wystroju budynku.

Klasyczną techniką tej formy sztuki starożytnej uprawianej na Krecie i w Grecji jest fresk; jednak w klimacie bardziej wilgotnym, zwłaszcza w północnej Europie, stosowano także inne techniki. Najbardziej udaną alternatywą było w takim przypadku malowanie obrazu farbami olejnymi na płótnie, a następnie przyklejanie płótna do ściany. Technikę tę – znaną jako marouflage – stosował P. Puvis de Chavannes, najwybitniejszy twórca malowideł ściennych II poł. XIX wieku. Stłumione barwy jego obrazów znakomicie imitowały wrażenie, jakie wywołuje fresk.

W Azji tradycyjna metoda malarstwa ściennego wykorzystywała klej i wysuszony gips, ale w XI i XII w. znana tam była również typowa technika fresku, o czym świadczą badania malowideł ściennych w Tandźavur (Tanjore) w Indiach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Oksfordzka ilustrowana encyklopedia sztuki, pod red. J.J. Norwicha, Łódź 1994, s. 300