Malarstwo Pahari

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śiwa, Parwati i ich dzieci na górze Kailaś, styl Kangra
dakszajani
Kryszna wita Sudamę

Malarstwo pahari – styl malarstwa miniaturowego i ilustracje książkowe. Styl ten rozwijał się od XVII do XIX w. jeszcze w niepodległych państwach radżpuckich, położonych na pogórzu Himalajów w Indie, od Dżammu do Almory[1]. . Słowo pahari dosłownie znaczy "górskie".

Styl pahari jest reprezentowany przez dwie bardzo odmienne szkoły. Pierwsza z nich – styl Basohli – śmiały i wyrazisty, a druga – delikatna i liryczna tradycja malarstwa kangryjskiego. Typowymi dziełami są miniatury – ilustracje do książek przedstawiające boga pasterzyKrysznę[2]. Najstarsze obrazy z tego stylu sięgają 1690 roku. Kilka obrazów przedstawia to samo, jednak na trochę inny sposób, tematyką jest życie i miłość Kryszny. Twórcy inspirowali się również mitami indyjskimi oraz portretami władców i ich rodzin.

Główne szkoły malarstwa pahari[3][4][edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pahari Masters: Court Painters of Northern India by B. N. Goswamy and Eberhard Fischer Artibus Asiae. Supplementum, Vol. 38, Pahari Masters: Court Painters of Northern India (1992), pp. 3-391 [1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy