Manasses (król Judy)
| Manasses |
|
| król Judy | |
| Okres panowania | od 698 do 642 |
| Poprzednik | Ezechiasz |
| Następca | Amon |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Dawidyci |
| Urodzony | 710 |
| Zmarł | 642 r. p.n.e. |
| Ojciec | Ezechiasz |
| Matka | Chefsiba |
| Żona | Meszullemet z Jotby |
| Dzieci | Amon |
Manasses (hebr. מְנַשֶּׁה; − czyt. Menaszsze, asyr. Menasii lub Miinsie) (ur. 707, zm. 641 r. p.n.e.) − król starożytnej Judy w latach 695-641 p.n.e.[1] Syn i następca Ezechiasza.
Manasses próbował wprowadzić w Judzie kult bogów kananejskich. Budował ołtarze w Świątyni Jerozolimskiej i krwawo prześladował jahwistów. Według tradycji żydowskiej i pewnego apokryfu jedną z ofiar miał być prorok Izajasz.
Według Drugiej Księgi Kronik Manasses został porwany do niewoli przez wojska asyryjskie i w więzieniu nawrócił się na wiarę żydowską (Modlitwa Manassesa), a po powrocie na tron stał się jej gorliwym krzewicielem. Te informacje są jednak podważane przez współczesnych egzegetów.
Asarhaddon wspomina o niejakim Manassesie z Judy (Menasii kur Yauda), wśród królów, których zmusił do dostarczenia budulca na budowę swojego nowego pałacu w Niniwie. Z kolei Aszurbanipal − wśród królów, którzy zostali zmuszeni, by towarzyszyć mu w jego wyprawie przeciwko Egiptowi.
Po śmierci Manassesa tron objał jego syn, zrodzony ze związku z Meszullemet z Jotby, Amon.
Przypisy
- ↑ Według chronologii Edwina Thielego.
| Ojciec Ezechiasz |
Postać biblijna Występuje w księgach: 2Krl, 2Krn |
Synowie Amon |