Mancipium Mariae

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Portret Kaspra Drużbickiego w poznańskiej farze z łacińską dewizą: Kocham Jezusa miłością Maryi; kocham Maryję miłością Jezusa

Mancipium Mariae (łac. niewola/niewolnik Maryi) – chrześcijańska forma pobożności.

Jej zasady, nawiązujące do dawniejszych tradycji, zostały sformułowane z inspiracji jezuity Kaspra Drużbickiego w dziełach:

Mancipium w starożytnym Rzymie oznaczało stosunek zależności jednej osoby od drugiej, zaistniały na skutek tzw. mancypacji (odwrotną instytucją była emancypacja), a także samą osobę uzależnioną w ten sposób.

Nabożeństwo to polegało na akcie oddania się w niewolę Matce Bożej, poddaniu się jej woli. Każdy niewolnik Maryi miał także obowiązek odmawiać rano i wieczorem litanię, a w soboty odprawiać nabożeństwo. Na znak oddania się Niepokalanej noszono łańcuszek w kształcie okowów z napisem ego mancipium Mariae.

Ten rodzaj pobożności zyskał dużą popularność w epoce baroku (praktykował je prawdopodobnie m.in. Wespazjan Kochowski) i wywarł znaczny wpływ na rozwój kultu maryjnego w Kościele.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]