Mandat Południowego Pacyfiku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
南洋庁
Mandat Południowego Pacyfiku
Nowa Gwinea Niemiecka 1919-1947 Powiernicze Wyspy Pacyfiku
Flaga
Flaga
Położenie
Język urzędowy japoński
Stolica Koror
Typ państwa Terytorium mandatowe
Jednostka monetarna Jen
mandat japoński 28 czerwca 1919
Utworzenie Powierniczych Wysp Pacyfiku 18 lipca 1947

Mandat Południowego Pacyfiku (jap. 南洋庁, Nanyo cho) – terytorium mandatowe klasy C Ligi Narodów, utworzone po I wojnie światowej. Zgodnie z ustalonym w traktacie wersalskim podziałem Nowej Gwinei Niemieckiej, Mikronezja została oddana pod administrację Japonii.

Przez cały okres międzywojenny Japończycy dążyli do aneksji swojego mandatu i przekształcenia w swoją kolonię, którą faktycznie był. Jako jedyny język urzędowy wprowadzono język japoński, zasiedlano też wyspy Mikronezji japońskimi osadnikami. Rozpoczęto zakrojone na szeroką skalę inwestycje gospodarcze na wyspach Mikronezji.

W latach 30. Japończycy rozpoczęli w sekrecie budowę infrastruktury wojskowej na mikronezyjskich wyspach.

Podczas II wojny światowej, w latach 1943-1945 Mikronezja została zajęta przez wojska amerykańskie.

W 1947 Organizacja Narodów Zjednoczonych odebrała Japonii mandat i utworzyła Powiernicze Wyspy Pacyfiku, zarządzane przez Stany Zjednoczone. Japonia uznała formalnie administrację amerykańską w 1952.