Manfred Bukofzer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Manfred Bukofzer (ur. 27 marca 1910, zm. 7 grudnia 1955) – niemiecko-amerykański muzykolog i humanista. Studiował na uniwersytecie w Heidelbergu i w Konserwatorium Sterna w Berlinie, ale opuścił Niemcy w 1933, udając się do Bazylei, gdzie otrzymał doktorat. W roku 1939 przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie pozostał, otrzymując obywatelstwo amerykańskie. Wykładał na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley od 1941 aż do przedwczesnej śmierci.

Bukofzer jest najbardziej znany jako historyk muzyki dawnej, zwłaszcza baroku. Jego książka Muzyka w epoce baroku nadal jest jednym ze standardowych materiałów źródłowych na ten temat, chociaż niektórzy współcześni historycy twierdzą, że widoczna jest w niej stronniczość Bukofzera – na przykład w minimalizacji znaczenia opery, jako gatunku o włoskim pochodzeniu, w rozwoju stylu muzycznego w XVII wieku. Oprócz muzyki baroku, Bukofzer był specjalistą w muzyce angielskiej i teorii muzyki od XIV do XVI wieku. Inne jego zainteresowania naukowe dotyczyły jazzu i etnomuzykologii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]

  • Manfred Bukofzer: Muzyka w epoce baroku - od Monteverdiego do Bacha. PWN, 1970, s. (razem) 653. ISBN 9780393097450.