Manic Street Preachers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Manic Street Preachers
Manic Street Preachers in Brighton2004-5.jpg
Manic Street Preachers koncertują w Brighton
Rok założenia 1986
Pochodzenie  Walia
Gatunek rock alternatywny [1]
pop alternatywny [1]
indie rock [1]
brit pop [1]
Wytwórnia płytowa Columbia Records
Obecni członkowie
James Dean Bradfield
Nicky Wire
Sean Moore
Byli członkowie
Richey James Edwards
Miles Woodward
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Manic Street Preachers – walijski zespół rockowy założony w Blackwood w 1986 roku. Początkowo funkcjonował jako kwartet, lecz od 1995 roku po zaginięciu Richey Edwardsa występuje jako trio [2]. Obecnie grupę tworzą James Dean Bradfield, Nicky Wire oraz Sean Moore. Z zespołem współpracuje także Wayne Murray.

Grupa znana jest ze swoich socjalistycznych poglądów [3]. W 2001 roku Manic Street Preachers jako jeden z pierwszych zespołów rockowych koncertowała na Kubie. Muzycy dali koncert dla 5 tysięcy osób w Teatrze Karola Marksa w Hawanie oraz spotkali się z Fidelem Castro [4].

Manic Street Preachers, koncert w Londynie (2005)

Spis treści

Historia [edytuj]

W 1986 roku James Dean Bradfield, Sean Moore, Miles Woodward oraz Nicky Wire założyli zespół pod nazwą Betty Blue. W dwa lata później grupę opuścił Woodward, a jego miejsce zajął Richey James Edwards. Już jako Manic Street Preachers grupa wydała w 1989 roku swój pierwszy singiel "Suicide Alley", dzięki któremu podpisali kontrakt z wytwórnią Damaged Goods Records oraz EP-kę "New Art Riot". W 1991 roku przeszli do Heavenly Records i nagrali singel "Motown Junk". W styczniu 1992 roku muzycy nagrali piosenkę "You Love Us", która dotarła do 16 miejsca brytyjskiej listy przebojów. Krótko po tym związali się z wytwórnią Columbia Records i rozpoczęli pracę nad debiutancką płytą.

Płyta Generation Terrorists wydana w 1992 roku utrzymana była w stylistyce glam rocka. Zawierała 18 utworów i była promowana przez 6 singli. Album osiągnął sprzedaż 250 tysięcy kopii [5]. Drugi album z 1993 roku Gold Against the Soul osiągnął 8 miejsce na brytyjskiej liście sprzedaży płyt. Recenzenci określili album jako "grunge'owy" [5].

Następny album The Holy Bible z 1994 roku, stał się rozliczeniem ze zbrodniczą historią XX wieku w wymiarze cywilizacyjnym (piosenki "Archives of Pain", "The Intense Humming of Evil") zarówno jak i indywidualnym rozliczeniem z chorobami cywilizacyjnymi ("4st 7lb", traktująca o anoreksji jednego z członków grupy Richarda Edwardsa). Promując The Holy Bible zespół wystąpił w wojskowym rynsztunku w programie Top of the Pops, a Bradfield wystąpił w programie w kominiarce. Widzowie odebrali to jako symbol poparcia dla Irlandzkiej Armii Republikańskiej, a sama BBC otrzymała najwięcej skarg telewidzów w historii [5][6].

1 lutego 1995 roku zaginął Richey James Edwards. Wymeldował się z hotelu Embasy na Bayswater Road w Londynie i zniknął bez śladu. 17 lutego znaleziono jego porzucony samochód w pobliżu Severn Bridge [7]. Zespół zawiesił działalność na pół roku, lecz po namowach rodziny Edwardsa wznowili działalność [5].

Pierwszy album bez Edwardsa wydany w 1996 roku Everything Must Go osiągnął w Wielkiej Brytanii status podwójnej platyny i został w 1998 roku uznany jedenastą najlepszą płytą wszech czasów przez czytelników magazynu Q. Singiel z tej płyty, "A Design For Life" dotarł do drugiego miejsca na brytyjskiej liście przebojów, a płyta przyniosła muzykom nagrodę Mercury Prize [5]. Zespół został w 1997 roku nagrodzony dwoma nagrodami BRIT Awards za najlepszy album i najlepszego zespołu. Również kolejny album This Is My Truth Tell Me Yours okazał się sukcesem (nagroda BRIT Awards 1999), a singiel "If You Tolerate This Your Children Will Be Next" znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów [5].

W 2001 roku muzycy dali koncert na Kubie i spotkali się z Fidelem Castro. W tym samym roku wydali płytę Know Your Enemy. Nad kolejnym krążkiem muzycy pracowali przez 3 lata, Lifeblood został wydany w listopadzie 2004 roku i dotarł do 13 miejsca listy sprzedaży [5]. Ósmy album Send Away the Tigers został wydany 7 maja 2007 roku i dotarł do 2 miejsca najlepszych albumów w Wielkiej Brytanii. Album promował singiel "Your Love Alone Is Not Enough", nagrane z wokalistką The Cardigans Niną Persson. Płyta w zestawieniu 50 najlepszych albumów roku 2007 według magazynu "Q", znalazła się na 16 pozycji [7].

Ostatnie dwa albumy grupy Journal for Plague Lovers oraz Postcards from a Young Man zostały wydane w latach 2009 oraz 2010. Journal for Plague Lovers została uznana przez krytyków dziennika The Guardian za 11 najlepszą płytę 2009 roku [8]. Postcards from a Young Man została bardzo pozytywnie przyjęta przez krytyków i osiągnęła 3 miejsce na liście sprzedaży płyt w Wielkiej Brytanii [9].

Muzycy [edytuj]

Obecny skład zespołu [edytuj]

  • James Dean Bradfield – śpiew, gitara prowadząca, gitara rytmiczna, pianino, instrumenty klawiszowe (od 1986)
  • Nicky Wire – gitara basowa, teksty, pianino, śpiew, wokal wspierający (od 1986), gitara rytmiczna (1986–1988)
  • Sean Moore – perkusja, trąbka, wokal wspierający (od 1986)

Byli członkowie [edytuj]

  • Miles "Flicker" Woodward – gitara basowa (1986–1988)
  • Richey James Edwards – gitara rytmiczna, wokal wspierający (1989–1995)

Muzycy koncertowi [edytuj]

  • Wayne Murray – gitara rytmiczna, wokal wspierający (od 2006)

Byli muzycy koncertowi [edytuj]

  • Dave Eringa – instrumenty klawiszowe (1993–1994)
  • Nick Nasmyth – instrumenty klawiszowe (1995–2005)
  • Greg Haver – gitara rytmiczna, perkusja (2002–2003)
  • Anna Celmore – pianino (2002–2003)
  • Guy Massey – gitara rytmiczna (2004–2005)
  • Sean Read – pianino, instrumenty klawiszowe, perkusja, saksofon (2006–2012)


Dyskografia [edytuj]

Albumy studyjne [edytuj]

Kompilacje i reedycje [edytuj]

Koncerty w Polsce [edytuj]

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Stephen Thomas Erlewine: Manic Street Preachers Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2013-05-22].
  2. ↑ Manic Street Preachers - Richey Edwards (ang.). www.bbc.co.uk. [dostęp 2013-05-22].
  3. ↑ Wiesław Królikowski: Manic Street Preachers - wywiad (pol.). www.terarock.pl. [dostęp 2013-05-22].
  4. ↑ Oliver Burkeman: Manics' anti-US preaching at Havana show brings Cuba to its feet (ang.). www.guardian.co.uk. [dostęp 2013-05-22].
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 Anna Kokot: Manic Street Preachers - Piosenki, Płyty, Biografia (pol.). www.onet.pl. [dostęp 2013-05-22].
  6. ↑ You woke up on a Thursday and it smelled like a Top of the Pops day (ang.). www.guardian.co.uk. [dostęp 2013-05-22].
  7. ↑ 7,0 7,1 'After 13 years, the parents of missing rock star Richey Edwards admit he’s dead' (ang.). www.dailymail.co.uk. [dostęp 2013-05-22].
  8. ↑ 'Critics' poll 2009: Albums 11 - 50' (ang.). www.guardian.co.uk. [dostęp 2013-05-22].
  9. ↑ '2010 Top 40 Official UK Albums Archive, 2nd October 2010' (ang.). www.officialcharts.com/. [dostęp 2013-05-22].
  10. ↑ Manic Street Preachers główną gwiazdą Eska Music Awards (pol.). www.tuba.pl. [dostęp 2013-05-22].
  11. ↑ Manic Street Preachers w Poznaniu (pol.). www.onet.pl. [dostęp 2013-05-22].
  12. ↑ Manic Street Preachers zagra na Szczecin Rock (pol.). www.terazrock.pl. [dostęp 2013-05-22].
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Manic_Street_Preachers&oldid=36507709”