Maniusz Acyliusz Glabrion

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Manius Acilius Glabrio (III/II w. p. n. e.) - rzymski wódź i polityk pochodzenia plebejskiego, związany z factio Korneliuszy Scypionów. Jako pierwszy w rodzie sprawował konsulat (191 r. p. n. e.), wcześniej trybun wojskowy oraz edyl plebejski.

Jako pretor spacyfikował w 196 r. p. n. e. bunt niewolników w Etrurii. W okresie tzw. wojny syryjskiej (192-188) pokonał pod Termopilami wojska Antiocha III Wielkiego, co spowodowało wycofanie się wojsk Seleukidy do Azji Mniejszej. Za zwycięstwo w Grecji odbył w 190 r. p. n. e. triumf, jednak rok później jego kariera polityczna uległa załamaniu. Przyczynił się do tego faktu głownie Katon Starszy, który spowodował, iż A. Glabrion przegrał wybory na urząd cenzora, na co wpłynął fakt oskarżenia niedawnego konsula o malwersacje finansowe podczas kampanii w Grecji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Iwaszkiewicz, Wiesław Łoś, Marek Stępień, Władcy i wodzowie starożytności. Słownik, Warszawa 1998,ISBN 83-02-06971-X