Mannica nadmorska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mannica nadmorska
Puccinellia maritima.jpeg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj mannica
Gatunek mannica nadmorska
Nazwa systematyczna
Puccinellia maritima (Huds.) Parl.
Synonimy

Glyceria maritima Wahlenb.

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Mannica nadmorska (Puccinellia maritima (Huds.) Parl.) – gatunek roślin z rodziny wiechlinowatych (Poaceae).

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje wzdłuż wybrzeży morskich w Europie, północnej Afryce i Ameryce Północnej[2]. W Polsce znana tylko z dwóch współczesnych stanowisk: Wyspa Chrząszczewska i u ujścia Świny[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga 
Źdźbło do 60 cm wysokości.
Liście 
Szydlaste, mięsiste.
Kwiaty 
Zebrane w 5-9-kwiatowe kłoski, te z kolei zebrane w jednostronną wiechę. Plewa dolna do 2 mm długości, 3-nerwowa[4].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit, halofit. Rośnie na solniskach i słonych łąkach. Kwitnie od czerwca do września. Gatunek charakterystyczny związku Puccinellion maritimae i zespołu Puccinellietum maritimae. Gatunek wyróżniający zespołu Puccinellio maritimae-Salicornietum[5].

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Kategorie zagrożenia gatunku:

Przypisy

  1. P.F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2011-01-12].
  2. Puccinellia maritima na eMonocot [dostęp 2013-10-25].
  3. H. Piotrowska 2001. Mannica nadmorska. s. 446-448. W: Polska Czerwona Księga Roślin, Kraków 2001. ISBN 83-85444-85-8.
  4. W. Szafer, S. Kulczyński, B. Pawłowski Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  5. W. Matuszkiewicz Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001. ISBN 83-01-13520-4.
  6. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.