Mansfield Smith-Cumming

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Mansfield Smith-Cumming (ur. 1 kwietnia 1859, zm. 14 czerwca 1923) – sir, kontradmirał, pierwszy szef brytyjskiej Tajnej Służby Wywiadowczej MI6 (oznaczanej wówczas kryptonimem MI1c). Jego nazwiska nie wymieniano publicznie, znany był powszechnie jako C. Tradycję tę zachowali następcy, mimo że żaden nie nosił nazwiska zaczynającego się tą literą.

Ukończył Britannia Royal Naval College w Dartmouth, w południowej Anglii. Następnie służył na HMS "Bellerophon", w 1882 brał udział w kampanii egipskiej, za co został wysoko odznaczony. Z powodu złego stanu zdrowia w 1885 został zwolniony z Marynarki Wojennej i ożenił się z bardzo zamożną kobietą, May Cumming (stąd nazwisko Smith-Cumming).

Pracę w wywiadzie rozpoczął w listopadzie 1892. W 1914 stracił nogę; późniejsza legenda głosiła, że został ranny w wypadku samochodowym we Francji, a nogę amputował sobie własnoręcznie scyzorykiem. W rzeczywistości złamał obydwie kończyny, a jedną z nich odjął mu nazajutrz chirurg. Prawdą jest natomiast, że nosił później drewnianą protezę; w owym wypadku zginął także jego syn.

Za jego rządów MI6 odniosła kilka godnych uwagi sukcesów, mając wśród swych agentów postaci tego pokroju, co Sidney Reilly, który wykonywał dla Cumminga misje na kilku kontynentach. Kierowaną przez siebie służbę Mansfield Cumming przekształcił w główną brytyjską agencję wywiadowczą.

Po I wojnie światowej, kiedy MI6 wyjęte zostało spod kompetencji Ministerstwa Wojny i podporządkowane Ministerstwu Spraw Zagranicznych, skutecznie bronił jego interesów. Udało mu się również przejąć kontrolę nad Rządową Szkołą Kodów i Szyfrów. Na początku 1923 ustąpił ze stanowiska ze względu na stan zdrowia, zmarł kilka miesięcy później, w czerwcu 1923 w Anglii.