Manuel Ávila Camacho

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Manuel Ávila Camacho
Manuel Avila Camacho.jpg
Data i miejsce urodzenia 24 kwietnia 1897
Teziutlán, Puebla
Data i miejsce śmierci 13 października 1955
Meksyk
Flaga Meksyku
Prezydent Meksyku
Przynależność polityczna Partia Rewolucyjno-Instytucjonalna
Okres urzędowania od 1 grudnia 1940
do 30 listopada 1946
Poprzednik Lázaro Cárdenas
Następca Miguel Alemán Valdés
Odznaczenia
Kollana Orderu Orła Azteckiego (Meksyk) Order Orła Białego

Manuel Ávila Camacho (ur. 24 kwietnia 1897, zm. 13 października 1955) – meksykański polityk i prezydent tego kraju w latach 1940-1946.

Camacho urodził się w Teziutlán, małym mieście w stanie Puebla w rodzinie należącej do klasy średniej. Miał jedną siostrę Maríę Jovitę Ávila Camacho i dwóch braci: Maximino i Rafaela, którzy byli gubernatorami Puebli. Camacho nie zdobył wyższego wykształcenia, mimo tego, że studiował w Narodowej Szkole Przygotowawczej. W 1914 r. wstąpił do wojska w stopniu młodszego porucznika, w 1920 r. osiągnął rangę pułkownika. W tym samym roku został szefem sztabu dla stanu Michoacán. Jego zwierzchnikiem był Lázaro Cárdenas, z którym Camacho się zaprzyjaźnił. W 1929 r. pod dowództwem Cárdenasa walczył przeciwko tzw. powstaniu Escobara, wówczas też doszedł do stopnia generała brygady.

Po zakończeniu kariery wojskowej Ávila w latach 1933 i 1934 pełnił funkcję naczelnika Sekretariatu Obrony Narodowej a w 1937 r. został sekretarzem w tym ministerstwie. Dwa lata później został wybrany na prezydenta kraju, po tym jak wcześniej jego rodzima partia PRI ustanowiła go swoim kandydatem.

W czasie swej kadencji Camacho musiał się zmierzyć z problemem opowiedzenia się po którejś ze stron II wojny światowej. Po tym jak niemieckie U-booty zniszczyły dwa meksykańskie statki handlowe w Zatoce Meksykańskiej Ávila zdecydował się stanąć przeciwko państwom Osi (22 maja 1942 r.). 15 tys. meksykańskich żołnierzy walczyło na różnych frontach, łącznie z 201 szwadronem powietrznodesantowym, który uczestniczył w walkach przeciwko Japończykom na Pacyfiku. Ponadto Camacho zdecydował o rozpoczęciu tzw. programu Bracero, w ramach którego Meksyk miał dostarczać Stanom Zjednoczonym pracowników (była to liczba ok. 300 tys. robotników), którzy mieli zastąpić Amerykanów powołanych do służby wojskowej. Meksyk wznowił także stosunki dyplomatyczne z Wielką Brytanią i ZSRR. W 1944 r. Meksyk podpisał Kartę Narodów Zjednoczonych a w następnym roku stał się siedzibą Międzyamerykańskiej Konferencji do Spraw Wojny i Pokoju.

W sprawach wewnętrznych Camacho kontynuował politykę swojego poprzednika Lazaro Cardenasa. Głównym przedmiotem jego starań stało się zapewnienie bezpieczeństwa socjalnego klasie robotniczej oraz zmniejszenie analfabetyzmu. Przeprowadzano w dalszym ciągu reformę rolną, rozpoczętą jeszcze w latach dwudziestych. Camacho ogłosił także obniżenie czynszów w celu poprawienia warunków bytowych najgorzej zarabiających. W czasie jego kadencji, partia z której list startował zmieniła nazwę z Partii Rewolucji Meksykańskiej (PRM) na Partię Instytucjonalno-Rewolucyjną.

Po zakończeniu kadencji Camacho przeszedł na emeryturę i osiadł w swoim gospodarstwie rolnym. Zmarł 13 października 1955 r.

W grudniu 1942 został przez premiera Rządu RP na uchodźstwie Władysława Sikorskiego odznaczony Orderem Orła Białego[1][2]

Przypisy

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 307.
  2. Krzysztof Filipow: Order Orła Białego. Wyd. Białystok 1995. s. 54.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]