Manuel Alegre

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Manuel Alegre
Imiona i nazwisko Manuel Alegre de Melo Duarte
Data i miejsce urodzenia 12 maja 1936
Águeda
Narodowość portugalska
Język portugalski
Alma Mater Uniwersytet w Coimbrze
Gatunki poezja, proza
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Wolności (Portugalia) Wielki Oficer Orderu Bernardo O'Higginsa (Chile) Krzyż Komandorski Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Order Jugosłowiańskiej Gwiazdy ze Złotym Wieńcem Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Solidarności Włoskiej (1947–2001)

Manuel Alegre de Melo Duarte (ur. 12 maja 1936 w Águeda) – portugalski pisarz i polityk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie studiów prawniczych na Uniwersytecie w Coimbrze zaangażował się w działalność opozycyjną wobec dyktatury Salazara. Został za to relegowany z uczelni, a następnie zesłany kolejno na Azory i do Angoli. Za udział w próbie przewrotu wojskowego spędził pewien czas w więzieniu w Luandzie. W 1964 udał się na emigrację, w Algierze pracował w dysydenckiej rozgłośni radiowej Voz da Liberdade (Głos wolności). Jego książki zostały w Portugalii zakazane i ukazywały się jedynie w drugim obiegu.

W 1974, tydzień po rewolucji goździków, powrócił do kraju. Wstąpił do Partii Socjalistycznej i z jej ramienia uzyskał w 1975 mandat deputowanego do Zgromadzenia Republiki. Był ponownie wybierany we wszystkich kolejnych wyborach. Po wyborach w 2005 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego parlamentu. Zasiadał również w Radzie Państwa, organie doradczym prezydenta.

W 2004 bez powodzenia ubiegał się o funkcję lidera Partii Socjalistycznej. We wrześniu 2005 ogłosił zamiar kandydowania w wyborach prezydenckich w styczniu 2006; w wyborach wystartował jako kandydat niezależny, ponieważ Partia Socjalistyczna oficjalnie wysunęła kandydaturę byłego prezydenta Mario Soaresa. Alegre zajął w wyborach 2. miejsce z poparciem 20,7% głosów, przed Soaresem, ale zdecydowanie za popieranym przez socjaldemokratów Aníbalem Cavaco Silvą, który zapewnił sobie wygraną już w I turze. W wyborach prezydenckich 2011 ponownie ubiegał się o funkcję prezydenta z poparciem Partii Socjalistycznej, Bloku Lewicy i Demokratycznej Partii Atlantyku.

Manuel Alegre jest autorem utworów prozatorskich i poetyckich. Wiele z jego wierszy zyskało popularność jako pieśni, wykonywane m.in. przez Zeca Afonso i Adriano Correia de Oliveirę. W 2005 został uhonorowany pomnikiem w Coimbrze.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Zbiory poezji
    • Praça da Canção (1965)
    • O Canto e as Armas (1967)
    • Um Barco para Ítaca (1971)
    • Letras (1974)
    • Coisa Amar, Coisas do Mar (1976)
    • Nova do Achamento (1979)
    • Atlântico (1981)
    • Babilónia (1983)
    • Chegar Aqui (1984)
    • Aicha Conticha (1984)
    • Obra Poética, Vol. I, O Canto e as Armas (1989)
    • Obra Poética, Vol. II, Atlântico (1989)
    • Rua de Baixo (1990)
    • A Rosa e o Compasso (1991)
    • Com que Pena (1992)
    • Sonetos do Obscuro Quê (1993)
    • Coimbra Nunca Vista (1995)
    • Trinta Anos de Poesia (1993)
    • As Naus de Verde Pinho (1996)
    • Alentejo e Ninguém (1996)
    • Che (1997)
    • Senhora das Tempestades (1998)
    • Pico (1998)
    • Rouxinol do Mundo (1998)
    • Obra Poética (1999)
    • Livro do português Errante (2001)
    • Diálogos = Cristina Valada + Manuel Alegre (2001)
  • Utwory prozą
    • Jornada de África (1989)
    • O Homem do País Azul (1989)
    • Alma (1995)
    • Contra a Corrente (1997)
    • A Terceira Rosa (1998)
    • Uma Carga de Cavalaria (1999)
    • Arte de Marear (2002)
    • Cão Como Nós (2002)
    • Um Velho em Arzila (2003)
    • Rafael (2004)
    • O Quadrado (2005)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]