Manul
| Manul | |
| Otocolobus manul | |
| (Pallas, 1776) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | drapieżne |
| Rodzina | kotowate |
| Rodzaj | Otocolobus Brandt, 1842 |
| Gatunek | manul |
| Synonimy | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Manul (Otocolobus manul) – gatunek małego drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. Pojawił się przed około 2 milionami lat.
Spis treści |
Występowanie [edytuj]
Manul rozprzestrzeniony jest na obszarach Azji Środkowej, od Zakaukazia i wschodniego wybrzeża M. Kaspijskiego, przez Turcję, Uzbekistan i Kazachstan po Tybet, Ałtaj, Mongolię i Syczuan w Chinach. Na południe jego zasięg obejmuje Iran, Afganistan i Pakistan. Środowisko życia to stepy, skaliste pustynie, równiny i pozbawione drzew obszary górskie. Można go spotkać do 4500 m n.p.m. Na większości obszaru swego występowania jest chroniony.
Pokarm [edytuj]
Głównym składnikiem diety są szczekuszki, drobne gryzonie i ptaki.
Wygląd [edytuj]
Szata długa i gęsta, po stronie brzusznej blisko dwa razy dłuższa niż na grzbiecie
Maść szarawa do rudej, z niewyraźnymi ciemnymi pasami na łapach i ogonie oraz znaczeniami na głowie
Nieco dłuższy niż kot domowy, ma krótkie i masywne nogi, krótką, szeroką głowę z małymi, zaokrąglonymi uszami. Angielska nazwa tego kota, "Pallas Cat", pochodzi od nazwiska niemieckiego przyrodnika Petera Pallasa, który pierwszy opisał ten gatunek. Przez dłuższy czas zaliczano go do rodzaju Felis - sądzi się, że jest blisko spokrewniony ze żbikiem (F. silvestris). Jednak z powodu pewnych różnic w budowie czaszki oraz, wyjątkowej u małych kotów, okrągłej źrenicy, stworzono dla niego odrębny rodzaj Otocolobus.
Długość całkowita: 50-65 cm Długość ogona: 21-31 cm Waga: 2,5 - 3,5 kg
Rozmnażanie [edytuj]
Samica osiąga dojrzałość płciową po pierwszym roku życia. Ciąża trwa 66 - 75 dni. Przeciętny miot to 3-4 młode, zdarzają się mioty po 6 kociąt.
Tryb życia [edytuj]
Manul prowadzi nocny tryb życia, za dnia ukrywa się w norach innych zwierząt, małych jaskiniach i rozpadlinach skalnych. Są to koty skryte i samotnicze, rewiry samców zajmują obszar ok. czterech kilometrów kwadratowych.
Podgatunki [edytuj]
Obecnie wyróżnia się trzy podgatunki manula[2][3]:
- O. m. manul Pallas, 1776 – Mongolia
- O. m. ferrunginea Ognev, 1928 – Turcja, Afganistan i Iran
- O. m. nigripecta Hodgson, 1842 – Tybet i Kaszmir
Inne [edytuj]
Długość życia do 12 lat
Manul znany jest ze sprawności z jaką wspina się po stromych skałach
Dużą rolę w porozumiewaniu się między osobnikami odgrywa ocieranie
Przypisy
- ↑ Otocolobus manul. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Felis manul. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 29 sierpnia 2009]
- ↑ Felis manul. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 289 sierpnia 2009]
