Manul

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Manul
Otocolobus manul
(Pallas, 1776)
Manul
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina kotowate
Rodzaj Otocolobus
Brandt, 1842
Gatunek manul
Synonimy
  • Felis manul Pallas, 1776
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Manul (Otocolobus manul) – gatunek małego drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. Pojawił się przed około 2 milionami lat.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Manul rozprzestrzeniony jest na obszarach Azji Środkowej, od Zakaukazia i wschodniego wybrzeża M. Kaspijskiego, przez Turcję, Uzbekistan i Kazachstan po Tybet, Ałtaj, Mongolię i Syczuan w Chinach. Na południe jego zasięg obejmuje Iran, Afganistan i Pakistan. Środowisko życia to stepy, skaliste pustynie, równiny i pozbawione drzew obszary górskie. Można go spotkać do 4500 m n.p.m. Na większości obszaru swego występowania jest chroniony.

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Głównym składnikiem diety są szczekuszki, drobne gryzonie i ptaki.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Szata długa i gęsta, po stronie brzusznej blisko dwa razy dłuższa niż na grzbiecie.
Maść szarawa do rudej, z niewyraźnymi ciemnymi pasami na łapach i ogonie oraz znaczeniami na głowie.
Nieco dłuższy niż kot domowy, ma krótkie i masywne nogi, krótką, szeroką głowę z małymi, zaokrąglonymi uszami. Angielska nazwa tego kota, "Pallas Cat", pochodzi od nazwiska niemieckiego przyrodnika Petera Pallasa, który pierwszy opisał ten gatunek. Przez dłuższy czas zaliczano go do rodzaju Felis — sądzi się, że jest blisko spokrewniony ze żbikiem (F. silvestris). Jednak z powodu pewnych różnic w budowie czaszki oraz — wyjątkowej u małych kotów — okrągłej źrenicy, stworzono dla niego odrębny rodzaj Otocolobus.

Długość całkowita: 50–65 cm. Długość ogona: 21–31 cm. Waga: 2,5–3,5 kg.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Samica osiąga dojrzałość płciową po pierwszym roku życia. Ciąża trwa 66–75 dni. Przeciętny miot to 3–4 młode, zdarzają się mioty po 6 kociąt.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Manul prowadzi nocny tryb życia, za dnia ukrywa się w norach innych zwierząt, małych jaskiniach i rozpadlinach skalnych. Są to koty skryte i samotnicze, rewiry samców zajmują obszar ok. 4 km².

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Obecnie wyróżnia się trzy podgatunki manula[2][3]:

Inne[edytuj | edytuj kod]

Długość życia do 12 lat.
Manul znany jest ze sprawności z jaką wspina się po stromych skałach.
Dużą rolę w porozumiewaniu się między osobnikami odgrywa ocieranie.

Przypisy

  1. Otocolobus manul. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Felis manul. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 29 sierpnia 2009]
  3. Felis manul. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 289 sierpnia 2009]