Maoz Chaim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maoz Chaim
מעוז חיים
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Północny
Poddystrykt Poddystrykt Jizreel
Samorząd Regionu Samorząd Regionu Doliny Źródeł
Powierzchnia 11 km²
Wysokość -236 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

433
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Maoz Chaim
Maoz Chaim
Ziemia 32°29′36″N 35°33′03″E/32,493333 35,550833
Strona internetowa
Portal Portal Izrael

Maoz Chaim (hebr. מעוז חיים; ang. Ma’oz Hayyim lub Maoz Haim; pol. Twierdza Chaima) – kibuc położony w Samorządzie Regionu Doliny Źródeł, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (HaTenoa’a HaKibbutzit).

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kibuc jest położony na wysokości 236 m p.p.m. w intensywnie użytkowanej rolniczo Dolinie Bet Sze’an, będącej częścią Rowu Jordanu w Dolnej Galilei. Okoliczny teren jest płaski, wykorzystywany w celach rolniczych i pod stawy hodowlane. W odległości około 500 metrów na północny wschód od kibucu przepływa rzeka Jordan stanowiąca granicę z Jordanią. Na wschód od kibucu jest przejście graniczne Rzeka Jordan. W jego otoczeniu znajdują się kibuce Hamadia, Neve Eitan i Kfar Ruppin. Po stronie jordańskiej jest miasto al-Maschariqa i wioska Waqqas.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Maoz Chaim jest położony w Samorządzie Regionu Doliny Źródeł, w Poddystrykcie Jizreel, w Dystrykcie Północnym.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

W kibucu w większości mieszkają Żydzi[1][2]:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie w okolicy tej znajdowała się arabska wioska al-Ghazzawija. Została ona wysiedlona i zniszczona w dniu 20 maja 1948 podczas I wojny izraelsko-arabskiej[3]. Dużo wcześniej tutejsze grunty wykupiły od arabskich mieszkańców żydowskie organizacje syjonistyczne.

Kibuc został założony w 1937 przez żydowskich imigrantów z Polski i Niemiec[4]. Była to typowa osada rolnicza, która posiadała obronną palisadę i wieżę obserwacyjną. Początkowo nazywał się on Ma’oz (hebr. מעוז). W późniejszym czasie zmieniono nazwę na obecną, na cześć Chaima Szturmana, członka organizacji paramilitarnej Hagana. Zginął on wraz z dwoma przyjaciółmi, gdy w dniu 14 września 1938 ich samochód najechał na podłożoną przez Arabów minę. W 1941 wybudowano pierwszy dom – wcześniej mieszkano w namiotach[5]. Podczas Wojny na wyczerpanie (1967-1970) kibuc był wielokrotnie ostrzeliwany przez jordańską artylerię[6]. W latach 90. XX wieku kibuc przeszedł przez proces prywatyzacji, zachowując kolektywną organizację instytucji kultury, edukacji i ochrony zdrowia.

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

W kibucu jest ośrodek kultury z biblioteką, basen kąpielowy, sala sportowa z siłownią i centrum fitness, boisko do piłki nożnej oraz korty tenisowe. Przy obiektach sportowych jest ogród publiczny Gan Zikaron, poświęcony pamięci założycieli kibucu.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Kibuc utrzymuje przedszkole. Starsze dzieci są dowożone do szkoły podstawowej w kibucu Hamadia i szkoły średniej w kibucu Neve Eitan.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

W rejonie kibucu archeolodzy odkryli pozostałości średniowiecznej synagogi. Wykopaliska odkryły podłogową mozaikę z wizerunkiem siedmioramiennego świecznika. Synagoga jest datowana na okres V-VII wieku[7]. Na południe od kibucu jest mały rezerwat przyrody Maoz Haim, w którym rosną unikatowe drzewa tropikalne[8]

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie i sadownictwie. Uprawy polowe obejmują buraki cukrowe, marchew, cebulę, ziemniaki, bawełnę, lucernę, arbuzy, pszenicę, słoneczniki, kukurydzę. W sadach uprawia się mango, awokado i liczi chińskie[9]. Jest także ferma drobiu nastawiona na produkcję jaj, oraz obora bydła mlecznego. Na północ od kibucu są duże stawy hodowlane produkujące ryby[10]. Z przemysłu znajduje się tutaj zakład Polyraz Plastic Industries, produkujący opakowania z tworzyw sztucznych[11].

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu jest przychodnia zdrowia, sklep wielobranżowy i warsztat mechaniczny.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Z kibucu wyjeżdża się na wschód na lokalną drogę nr 6688, którą jadąc na południe dojeżdża się do kibucu Kfar Ruppin, lub jadąc na północ, dojeżdża się do przebiegającej przy kibucu drogi nr 71. Jadąc nią na wschód dojeżdża się do przejścia granicznego izraelsko-jordańskiego na rzece Jordan. Natomiast jadąc na zachód dojeżdża się do kibucu Neve Eitan, i dalej do skrzyżowania z drogą nr 90 i miasta Bet Sze’an.

Przypisy

  1. Dane statystyczne z lat 1948-1995 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  2. Dane statystyczne z lat 2001-2009 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  3. Welcome To al-Ghazzawiyya (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  4. Maoz Chaim (hebr.). W: Rom Galil [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  5. Maoz Chaim (hebr.). W: Galil Net [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  6. Maoz Chaim (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  7. Nadav Man: Synagogue of ancient Jewish town uncovered (ang.). W: YnetNews [on-line]. 2006-09-30. [dostęp 2012-05-11].
  8. Rezerwat Przyrody Maoz Haim (hebr.). W: Inature.info [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  9. Pola i uprawy polne (hebr.). W: Kibbutz Maoz Chaim [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  10. Rybołówstwo (hebr.). W: Kibbutz Maoz Chaim [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  11. Polyraz Plastic Industries (ang.). W: Polyraz Plastic Industries [on-line]. [dostęp 2012-05-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]