Mapa O-T

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mapa typu O-T z XII-wiecznego rękopisu Etymologii Izydora z Sewilli

Mapa O-T – popularny w średniowiecznej Europie typ niewielkiej rozmiarowo[1] mapy, ukazujący świat schematycznie jako oblany ze wszystkich stron morzem okrąg, podzielony literą T na trzy części reprezentujące ówcześnie znane kontynenty: Europę, Azję i Afrykę.

Po raz pierwszy ten typ mapy pojawił się jako ilustracja do dzieł Izydora z Sewilli. Choć mocno uproszczona, odpowiadała w pełni średniowiecznym poglądom na świat: litera T swoim kształtem nawiązywała do greckiej litery tau, symbolizującej krzyż Chrystusa, natomiast miejsce złączenia się obydwu jej części w środku mapy oznaczało uważaną wówczas za centrum świata Jerozolimę. Mapa typu O-T miały zawsze orientację wschodnią[1]: u góry znajdowała się Azja, zaś w dolnej części Europa po lewej i Afryka po prawej. Litera T oznacza natomiast rozdzielające kontynenty wody: górna jej część rzeki Don i Nil, zaś dolna Morze Śródziemne. Symetryczność mapy miała symbolizować harmonię świata, zaś składające się na nią litery odczytywano często jako skrót od łacińskiego sformułowania Orbis terrarum.

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Mieczysław Sirko: Zarys historii kartografii. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 1999, s. 33. ISBN 83-227-1293-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]