Mapa zasadnicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przykład mapy zasadniczej w formie numerycznej w środowisku AutoCad na ekranie monitora komputerowego

Mapa zasadnicza, nazywana również Podstawową Mapą Kraju – w Polsce, podstawowe opracowanie geodezyjno-kartograficzne, obejmujące swoim zasięgiem obszar całego kraju. Służy celom ewidencyjnym, gospodarczym, planistycznym i strategicznym. Na podstawie mapy zasadniczej wykonywane są inne opracowania kartograficzne, które służą do celów komercyjnych np. projektowych czy budowlanych.

Mapa zasadnicza jest własnością państwową, a jej prowadzenie zostało powierzone starostwom powiatowym (w szczególnych wypadkach gminom za zgodą właściwego wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego) jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej. Obowiązującym układem odniesienia dla prowadzenia mapy zasadniczej jest układ "2000" (do 31 grudnia 2009 r. był nim układ "1965") oraz układ wysokościowy z punktem odniesienia "Kronsztad" (Rosja).

Ze względu na istnienie arkuszy mapy zasadniczej w formie papierowej lub foliowej w układach innych niż obowiązujący, w części polskich powiatów, prace geodezyjne nadal wykonuje się w układzie odniesienia współrzędnych 1965 lub układach lokalnych.

Mapa zasadnicza stanowi:

  • podstawowy element państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w rozumieniu art. 40 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne,
  • podstawowy materiał kartograficzny, wykorzystywany do zaspokojenia różnorodnych potrzeb gospodarki narodowej, a w szczególności zagospodarowania przestrzennego, katastru nieruchomości i powszechnej taksacji,
  • źródłowe opracowanie kartograficzne do sporządzania map pochodnych i innych wielkoskalowych map tematycznych oraz aktualizacji mapy topograficznej w skali 1:10 000 (1:5000).

Mapa zasadnicza, zgodnie z art. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, jest to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych.

Mapa zasadnicza jest wykonywana w skalach 1:500 – 1:1000 dla obszarów wysokozurbanizowanych (duże zagęszczenie obiektów stanowiących treść mapy np. gęsta zabudowa lub duża ilość urządzeń podziemnych), 1:1000 - 1:2000 dla obszarów średniozurbanizowanych i 1:5000 dla zwartych obszarów rolnych i leśnych. W przypadkach bardzo dużego zagęszczenia obiektów naziemnych i podziemnych wykonuje się mapy w skali 1:250 (np. w rejonie przebiegu linii warszawskiego metra). Skala powinna być tak dobrana, żeby mapa była przejrzysta i czytelna.

Treść mapy zasadniczej obejmuje dane o:

Mapa zasadnicza do 2011 roku[edytuj | edytuj kod]

W Polsce zasady, które obowiązywały przy tworzeniu analogowej mapy zasadniczej zawarte są m.in. w instrukcji technicznej K-1. Instrukcja ta straciła ważność w 2011 roku na podstawie art. 35 Ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej[1].

Treść mapy zasadniczej mogła być prowadzona i przedstawiana w systemie nakładek tematycznych – na osobnych arkuszach folii lub w zbiorach warstw albo obiektów, oznaczonych symbolami:

  • E – ewidencja gruntów i budynków,
  • O – osnowy geodezyjne,
  • S – sytuacja powierzchniowa (inne obiekty trwale związane z terenem),
  • R – realizacyjne uzgodnienia projektowe,
  • U – sieci uzbrojenia terenu,
  • W – rzeźba terenu.

Współczesna mapa zasadnicza[edytuj | edytuj kod]

Od 5 kwietnia 2013 roku jedynym dokumentem opisującym zasady prowadzenia mapy zasadniczej Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 12 lutego 2013 r. w sprawie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej[2]. Rozporządzenie to nie przewiduje możliwości prowadzenia mapy zasadniczej w formie analogowej, a jedynie definiuje obiektowe bazy danych, z których pozyskuje się dane do utworzenia mapy zasadniczej.

Arkusze mapy zasadniczej prowadzone w formie analogowej na podstawie art 53b Ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne[3] zachowują swoją ważność do końca 2013 roku. Po tej dacie mapa zasadnicza może być prowadzona jedynie w formie mapy numerycznej.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Instrukcja techniczna K-1. Warszawa: GUGiK, 1998.