María Josefa Pimentel y Téllez-Girón

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
María Josefa Pimentel y Téllez-Girón
Portret hrabiny Benaventepędzla Francisca Goi, ok. 1785
Portret hrabiny Benavente
pędzla Francisca Goi, ok. 1785
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1750
Madryt
Data i miejsce śmierci 5 października 1834
Madryt
Odznaczenia
Dama Orderu Królowej Marii Luizy (Hiszpania)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

María Josefa de la Soledad Alfonso-Pimentel y Téllez-Girón, XII hrabina Benavente, IX księżna Osuna[1] (ur. 26 listopada 1750 w Madrycie, zm. 5 października 1834 tamże) – hiszpańska arystokratka. Była córką Francisca Alfonsa-Pimentel y Borja i Marii Faustyny Téllez-Girón y Pérez de Guzmán.

Książę i księżna Osuna
z dziećmi
, Goya, 1788

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako hrabina Benavente, w 1771 roku wyszła za Pedra de Alcántara Téllez-Girón y Pacheco, IX księcia Osuna. Małżeństwo doczekało się przynajmniej dziesięciorga dzieci, z których pięcioro zmarło w wieku niemowlęcym.

Według współczesnych jej źródeł hrabina nie była urodziwą, ale bardzo inteligentną i elegancką kobietą. Była światową osobowością wyróżniającą się wśród madryckiej arystokracji, gdzie rywalizowała z królową Marią Ludwiką i księżną Alba. Odegrała ważną rolę w hiszpańskim społeczeństwie epoki inicjując liczne dzieła społeczne. Jako przedstawicielka oświeconej arystokracji z końca XVIII wieku prowadziła jeden z najważniejszych salonów literackich Madrycie[1]. Była jedną z pierwszych kobiet, które przyjęto do Real Sociedad Económica Matritense.

Razem z mężem roztoczyła mecenat nad Franciskiem Goyą i innymi artystami, pisarzami i naukowcami epoki. Nie tylko nabyła jedną z pierwszych serii Kaprysów Goi, ale także zamówiła u niego serię obrazów gabinetowych, których tematem były czarownice i gusła. Na portrecie wykonanym przez Goyę hrabina została przedstawiona w pozycji stojącej, jej osobie nadano niezwykle szlachetny wygląd oraz przenikliwe spojrzenie. Jej strój oraz fryzura hołdują paryskiemu stylowi Marii Antoniny, jej toaleta jest elegancka, ale nie frywolna. Na innym znanym portrecie Goya przedstawił księżną wraz z mężem i czworgiem dzieci[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Robert Hughes: Goya. Artysta i jego czas. Warszawa: WAB, 2006, s. 119-121. ISBN 83-7414-248-0. OCLC 569990350.