Marat Safin

Marat Safin
Państwo	Rosja
Miejsce zamieszkania	Monte Carlo, Monako
Data i miejsce urodzenia	27 stycznia 1980 Moskwa
Wzrost	193 cm
Masa ciała	88 kg
Gra	praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny	1997
Zakończenie kariery	11 listopada 2009
Trener	Rausa Isłanowa Hernán Gumy Peter Lundgren
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	15
Najwyżej w rankingu	1 (20 listopada 2000)
Australian Open	W (2005)
Roland Garros	SF (2002)
Wimbledon	SF (2008)
US Open	W (2000)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	2
Najwyżej w rankingu	71 (22 kwietnia 2002)
Australian Open	1R (2000, 2009)
Roland Garros	1R (2001)
Wimbledon	3R (2001)
US Open	nie startował
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Marat Michajłowicz Safin, ros. Марат Михайлович Сафин (ur. 27 stycznia 1980 w Moskwie), rosyjski tenisista pochodzenia tatarskiego, mistrz wielkoszlemowych Australian Open 2005 i US Open 2000 w grze pojedynczej, pierwszy rosyjski półfinalista Wimbledonu, były lider rankingu ATP w grze pojedynczej, dwukrotny zdobywca Pucharu Davisa wraz z drużyną Rosji, reprezentant Rosji w Pucharze Hopmana i na letnich igrzyskach olimpijskich, laureat nagrody Laureus World Sports Awards za Debiut Roku 2001. Brat tenisistki Dinary Safiny. Obydwoje zajmowali pierwsze miejsca w indywidualnych rankingach tenisowych i jest to pierwszy przypadek w dziejach, gdy dokonali tego brat i siostra. Tenisista praworęczny z oburęcznym backhandem. Od 2011 deputowany Dumy Państwowej Federacji Rosyjskiej VI kadencji.

Kariera tenisowa

Marat Safin rozpoczął treningi tenisowe w wieku sześciu lat. Jego rodzice związani byli z tenisem – ojciec Michaił Aleksiejewicz Safin był menedżerem klubu tenisowego Spartak Moskwa, gdzie Marat trenował razem z przyszłymi gwiazdami rosyjskiego tenisa, między innymi Jeleną Diemientjewą, Anną Kurnikową i Anastazją Myskiną. Matka, Rausa Isłanowa, to była radziecka tenisistka i w późniejszych latach trenerka. W wieku czternastu lat Safin przeprowadził się do Walencji w Hiszpanii, aby uczestniczyć w programach treningowych, które nie były dostępne na terenie Rosji.

W 1997 roku rozpoczął profesjonalną karierę tenisową. W maju 1998 zadebiutował w turnieju wielkoszlemowym podczas French Open. Zajmował wówczas miejsce w drugiej setce klasyfikacji ATP. W meczu otwarcia pokonał w pięciu setach Andre Agassiego, a następnie broniącego tytułu Gustavo Kuertena. W czwartej rundzie po pięciu odsłonach uległ Cédricowi Pioline. Występ ten pozwolił mu po raz pierwszy awansować do grona stu najlepszych tenisistów globu. W sierpniu dotarł do swojego pierwszego półfinału w rozgrywkach ATP; stalo się to w Long Island, a wkrótce znalazł się w czwartej rundzie US Open, gdzie okazał się lepszy od Magnusa Gustafssona i Thomasa Mustera; przegrał dopiero z Pete'em Samprasem. W lutym 1999 osiągnął półfinały zawodów ATP w Sankt Petersburgu i Rotterdamie; w Belgii ograł zajmującego czwarte miejsce w światowej klasyfikacji Àlexa Corretję. W sierpniu wygrał swój pierwszy indywidualny tytuł w ATP World Tour, stało się to na twardych kortach w Bostonie, a w finale pokonał Grega Rusedskiego. Na koniec sezonu zapewnił sobie awans do czołowej trzydziestki światowych notowań, dochodząc do finału w paryskiej hali Bercy. Wyeliminował w drugiej rundzie Kuertena, ale w walce o puchar musiał uznać wyższość Andre Agassiego.

W kwietniu 2000 wygrał zmagania w Barcelonie, dokładając do swojej kolekcji zwycięstwa nad Nicolásem Lapenttim (8 ATP) i Magnusem Normanem (4 ATP). Tydzień później triumfował również na Majorce. W maju zagrał w finale turnieju serii mistrzowskiej w Hamburgu, a podczas French Open osiągnął swój pierwszy wielkoszlemowy ćwierćfinał. Latem triumfował w kolejnej imprezie mistrzowskiej w Toronto, gdzie w ćwierćfinale ograł Samprasa. Doszedł też do finału w Indianapolis. Marat Safin zdobył swoje pierwsze mistrzostwo wielkoszlemowe podczas US Open 2000 i został pierwszym Rosjaninem, który triumfował w Nowym Jorku. W finale w trzech setach pokonał Pete'a Samprasa i awansował na drugie miejsce w rankingu światowym. Amerykanin przed tymi zawodami wygrał osiem kolejnych finałów wielkoszlemowych, w których wystąpił od 1995 roku. Marat tydzień później był najlepszy również w Taszkencie i został pierwszym tenisistą od czasów Ivana Lendla (1985), który wygrał turniej ATP w tygodniu po Wielkim Szlemie.

W listopadzie okazał się najlepszy w Sankt Petersburgu, po raz pierwszy zwyciężając w imprezie na terenie Rosji. Jego kolejna wiktoria, tym razem na hali w Paryżu zapewniła mu awans na pozycję lidera rankingu ATP (notowanie z 20 listopada 2000; Rosjanin utrzymał się na tym miejscu w sumie przez dziewięć tygodni, na koniec sezonu był jednak zawodnikiem numer dwa – przegrał rywalizację z Kuertenem). Wystąpił w prestiżowym Tennis Masters Cup w Lizbonie, ale przegrał dwusetowy pojedynek półfinałowy z Andre Agassim. W 2001 roku za osiągnięcia w minionym sezonie otrzymał Laureus World Sports Award w kategorii Debiut Roku.

W lutym 2001 w półfinałowym pojedynku z Thomasem Johanssonem doznał kontuzji pleców – wygrał ten mecz, ale skreczował następnego dnia w finale z Juanem Carlosem Ferrero. W czerwcu wystąpił w ćwierćfinale Wimbledonu, ulegając późniejszemu mistrzowi, Goranovi Ivaniševiciowi. Latem leczył uraz kolana, ale pomimo to osiągnął półfinały w Indianapolis i US Open, pokonany w Nowym Jorku przez Samprasa (rewanż za zeszłoroczny finał). Obronił tytuły w Taszkencie i Sankt Petersburgu.

27 stycznia 2002 Safin zagrał w swoim drugim finale turnieju wielkoszlemowego, tym razem w Melbourne. Był to dzień jego dwudziestych drugich urodzin i występował w roli faworyta. Nieoczekiwanie przegrał jednak z Thomasem Johanssonem. Rosjanin oznajmił, że w odniesieniu sukcesu przeszkodziła mu zbyt duża nerwowość. Wkrótce awansował do półfinału French Open i wygrał turniej serii mistrzowskiej w Paryżu, pokonując w finale ówczesnego lidera rankingu ATP, Lleytona Hewitta. Sezon zakończył na trzecim miejscu na świecie.

W roku 2003 przez większą część sezonu zmagał się z kontuzją nadgarstka i jego najlepszym wynikiem okazał się kwietniowy finał w Barcelonie, w którym skreczował walcząc z Carlosem Moyą. Wystartował jedynie w trzynastu turniejach i wypadł poza czołową pięćdziesiątkę klasyfikacji ATP.

W 2000 roku Marat Safin został mistrzem US Open

W styczniu 2004 ponowie doszedł do finału Australian Open, ale przegrał w nim z Rogerem Federerem. W ćwierćfinale wyeliminował Andy'ego Roddicka (1 ATP), a w półfinale Andre Agassiego (4 ATP). W Melbourne rozegrał wówczas jeden mecz trzysetowy, dwa czterosetowe i cztery pięciosetowe, łącznie trzydzieści setów, co było wyrównaniem rekordu Harolda Solomona z French Open 1976. Po australijkim turnieju awnasował z 86. na 32. miejsce w klasyfikacji ATP. W maju rozpoczął współpracę z Peterem Lundgrenem. We wrześniu wygrał zawody w Pekinie, a w październiku dwie imprezy rangi mistrzowskiej w Madrycie i Paryżu, po czym powrócił do czołowej dziesiątki zawodników świata.

Marat Safin wygrał Australian Open w roku 2005

Drugie mistrzostwo wielkoszlemowe Safin wywalczył podczas Australian Open 2005 po czterosetowym finale z Lleytonem Hewittem. W półfinale wyeliminował ówczesnego lidera rankingu, Rogera Federera, kończąc serię dwudziestu sześciu zwycięstw Szwajcara nad tenisistami z najlepszej dziesiątki światowej klasyfikacji; Rosjanin określił później ten mecz jako "wojnę mózgów". Został też jednym z czterech graczy, którzy w tym roku byli lepsi od Federera (pokonali go jeszcze Richard Gasquet, Rafael Nadal i David Nalbandian). Federer zrewanżował się w czerwcu w finale w Halle (Westf.), był to pierwszy w karierze Safina finał na kortach trawiastych (jednocześnie osiągnął tam finał debla razem z Joachimem Johanssonem). Z powodu kontuzji kolana zrezygnował z występów w sezonie jesiennym. Mistrzostwo Australian Open miało się potem okazać jego ostatnim singlowym tytułem w karierze.

Z opóźnieniem rozpoczął rok rozgrywkowy 2006, nie przystępując do obrony pucharu z Melbourne. Wskutek licznych kontuzji i częstych nieobecności na światowych arenach spadł na 104. miejsce w rankingu (najniższe od maja 1998); został finalistą w Moskwie (przegrał z Nikołajem Dawydienką) i półfinalistą w Bangkoku. W 2007 po raz pierwszy od 1998 nie zagrał w ani jednym singlowym finale ATP, dochodząc maksymalnie do półfinału w Las Vegas. Odnosił jednak sukcesy wraz z rosyjską reprezentacją w Pucharze Davisa.

Po serii nieprzyjemnych porażek na początku 2008 roku niespodziewanie awansował do półfinału Wimbledonu, w którym przegrał z Rogerem Federerem. Safin został pierwszym Rosjaninem, który doszedł w Londynie do tej fazy rozgrywek. W drugiej rundzie wyeliminował Novaka Đokovicia (3 ATP), w czwartej Stanislasa Wawrinkę (9 ATP), a w ćwierćfinale Feliciano Lópeza. W październiku awansował do finału w Moskwie, ulegając Igorowi Kunicynowi, był to jego ostatni singlowy finał w karierze.

20 kwietnia 2009 jego siostra, Dinara Safina, pomimo braku mistrzostwa wielkoszlemowego awansowała na pierwsze miejsce w rankingu WTA w grze pojedynczej. Safinowie zostali pierwszym damsko – męskim rodzeństwem, którego oboje członkowie zasiadali na fotelu liderów światowych klasyfikacji (inne rodzeństwa to siostry Serena Williams i Venus Williams oraz bracia Bob Bryan i Mike Bryan).

Jego najlepsze rezultaty w sezonie 2009 to półfinał w Sankt Petersburgu i ćwierćfinał w Los Angeles. Ostatni turniejowy występ Safina miał miejsce w imprezie ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu. W pierwszej rundzie były trzykrotny mistrz tych zawodów pokonał Thierry'ego Ascione 6:4, 4:6, 7:6(3) (ostatni wygrany mecz w karierze), ale w drugiej przegrał z Juanem Martínem del Potro 4:6, 7:5, 4:6 (ostatni mecz w karierze).

Marat Safin nie angażował się w rozgrywki w grze podwójnej; mimo to wygrał dwa turnieje w tej konkurencji i cztery raz wystąpił w finałach. W 2001 roku w parze z Rogerem Federerem zdobyli puchar w Gstaad, a w 2007 w Dmitrijem Tursunowem przed własną publicznością w Moskwie. Wicemistrzostwa zdobył w Moskwie w 1999 (z Andrijem Medwediewem), w 2001 i 2002 w Sankt Petersburgu z Iraklim Labadze i w 2005 w Halle z Joachimem Johanssonem. Wystąpił w deblu w trzech z czterech turniejów wielkoszlemowych (poza US Open), dochodząc maksymalnie do drugiej rundy. Według notowań z 22 kwietnia 2002 zajmował najwyższe w karierze, 71. miejsce w zestawieniu gry podwójnej.

Rosjanin nigdy nie zagrał w turnieju wielkoszlemowym w grze mieszanej.

Reprezentacja Rosji w Pucharze Davisa

Safin był jedną z najważniejszych postaci w rosyjskiej reprezentacji w rozgrywkach o Puchar Davisa. Wielokrotnie wygrywał decydujące, często bardzo zacięte spotkania. Zdobył to trofeum dwukrotnie, w latach 2002 i 2006. Zadebiutował w 1998 w pierwszej rundzie Grupy Światowej, gdzie jego ekipa przegrała 2-3 ze Stanami Zjednoczonymi. W finale edycji 2002 Rosjanie ograli 3-2 Francuzów, Safin zdobył dwa punkty w grze pojedynczej. W 2006 zwyciężyli Argentyńczyków 3-2, Marat również zdobył dwa punkty. Był uczestnikiem najdłuższego deblowego meczu Rosjan w historii Pucharu Davisa, kiedy razem z Jewgienijem Kafielnikowem ulegli Lukasowi Arnoldowi Ker i Davidowi Nalbandianowi, w tym spotkaniu ustanowiono też rekord gemów w meczu, gemów w secie i najdłuższego finałowego seta. Safin zakończył występy w reprezentacji w 2009 po konfrontacji ćwierćfinału Grupy Światowej z Izraelczykami.

Reprezentował Rosję w pokazowym turnieju o Puchar Hopmana. Najlepszy wynik – wicemistrzostwo – osiągnął w edycji 2009, partnerując swojej siostrze Dinarze. W fazie grupowej pokonali wszystkich przeciwników: Włochów (Flavia Pennetta i Simone Bolelli), Tajwańczyków (Hsieh Su-wei i Lu Yen-hsun) oraz Francuzów (Alizé Cornet i Gilles Simon), ale w finale zostali pokonani przez Słowaków, Dominikę Cibulkovą i Dominika Hrbatego. W 2004 i 2005 startował w parze z Anastazją Myskiną i w 2001 z Jeleną Lichowcewą, za każdym razem kończąc zmagania na fazie grupowej.

Marat Safin reprezentował Rosję na letnich igrzyskach olimpijskich. Zadebiutował w Sydney w 2000 roku jako jeden z dwóch singlistów ze swojego kraju (obok Jewgienija Kafielnikowa), odpadł w pierwszej rundzie po porażce z Fabricem Santoro, ale jego rodak zdobył złoty medal. W grze podwójnej panowie dotarli do drugiej rundy. W 2004 w Atenach odpadł w drugiej rundzie singla (z Feliciano Lópezem); w deblu już w meczu otwarcia trafili na najwyżej rozstawionych amerykańskich bliźniaków Bryanów i również pożegnali się z zawodami.

Marat Safin otrzymał od ATP nagrody za Debiut Roku 1998 i Największy Postęp w sezonie 2000.

Rosjanin zakończył sportową karierę 11 listopada 2009 w Paryżu po porażce w drugiej rundzie turnieju ATP World Tour Masters 1000 z Juanem Martínem del Porto. Gośćmi specjalnej ceremonii na jego cześć byli między innymi: Novak Đoković, Gilles Simon, Tommy Robredo, Frederico Gil, Ivo Karlović, Albert Costa, Marc Rosset i Younes El Aynaoui. W momencie zakończenia kariery miał w swoim dorobku piętnaście indywidualnych mistrzostw turniejowych (w tym dwa wielkoszlemowe) i dwa deblowe. Klasyfikowany był jako lider rankingu ATP; został pierwszym rosyjskim półfinalistą Wimbledonu w dziejach i przez wiele lat był najlepszym tenisistą swojego kraju.

Safin znany był głównie ze swojego charakteru. Podczas meczu potrafił połamać przynajmniej kilka rakiet – w czasie całej kariery wyliczono, że uczynił to ponad siedemset razy. W Moskwie otwarto nawet muzeum z kolekcją uszkodzonego przez tenisistę sprzętu. Uchodził za najbardziej charyzmatycznego gracza w cyklu rozgrywkowym. Uznawano go za jednego z najbardziej utalentowanych tenisistów lat dziewięćdziesiątych i po 2000 roku. Prezentował siłowy tenis, dysponował efektownym serwisem i celnymi długimi uderzeniami. Jego najsłabszym uderzeniem był backhand. Po 2005 roku pojawiła się opinia, że brak sukcesów Rosjanina jest skutkiem jego niskiej systematyczności i braku konsekwencji. Najmniej pewnie czuł się na kortach trawiastych (pomimo wimbledońskiego półfinału). Po londyńskiej imprezie został jednak czwartym spośród pięciu aktywnych tenisistów, którzy w całej karierze we wszystkich Wielkich Szlemach zagrali przynajmniej w półfinale; pozostali to Federer, Nalbandian, Đoković i Nadal.

Po zakończeniu kariery tenisowej

Po zakończeniu sportowej kariery otrzymał propozycję pracy w Rosyjskiej Federacji Tenisowej i Rosyjskim Komitecie Olimpijskim, podobnie jak jego rodaczka i przyjaciółka, Jelena Diemientjewa, która zakończyła swoje profesjonalne występy na światowych kortach z dniem 29 października 2010. W lutym 2010 pojechał do Vancouver, by śledzić przebieg zimowych igrzysk olimpijskich. W jednym z wywiadów dla francuskiej stacji radiowej RMC zaznaczył, że chce się skupić na tenisie w Rosji.

W lutym 2010 zadebiutował w cyklu rozgrywkowym Senior Tennis, przeznaczonym dla byłych mistrzów. Jego pierwszy występ miał miejsce w Rio de Janeiro w Brazylii, przegrał w pierwszej rundzie z Wayne'em Ferreirą.

Jako były tenisista występował kilkakrotnie w pokazowych zawodach. W lutym 2010 zagrał w Atlancie z Ivanem Lendlem, Matsem Wilanderem i Andym Roddickiem. 6 stycznia 2011 przegrał finał imprezy Rise of the Legends rozgrywanej na Tajwanie z Andre Agassim.

Kariera polityczna

4 grudnia 2011 w wyborach parlamentarnych został wybrany do rosyjskiej Dumy. Startował z list partii Jedna Rosja ówczesnego premiera Władimira Putina i reprezentował region Niżnego Nowogrodu, oddalonego od jego rodzinnej Moskwy o 300 kilometrów. Kilka dni wcześniej uczestniczył w ceremonii otwarcia nowoczesnego sportowego kompleksu w tym mieście, nazwanego "Gwiazda".

Dinara to o sześć lat młodsza siostra Marata Safina, również tenisistka

Życie prywatne

Rodzice Marata Safina związani są z tenisem ziemnym. Ojciec, Michaił Aleksiejewicz Safin był menedżerem moskiewskiego klubu Spartak. Matka, Rausa Isłanowa to była tenisistka radziecka, później pracująca jako trener (do 1993 trenowała też swojego syna). Młodsza o sześć lat siostra Dinara Safina to była liderka rankingu WTA w grze pojedynczej, wicemistrzyni olimpijska z Pekinu, mistrzyni US Open 2007 w grze podwójnej, wicemistrzyni trzech turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej i zdobywczyni Pucharu Federacji. Rodzina Safinów jest pochodzenia tatarskiego.

Marat mówi po rosyjsku, tatarsku, angielsku i hiszpańsku. Jest fanem klubu piłkarskiego Spartak Moskwa i gracza NBA Shaquille'a O'Neal. Jest muzułmaninem. Wychowywał się w Moskwie, następnie mieszkał w Walencji, a obecnie w Monte Carlo w Monako. W 2007 spędził dziesięć dni wspinając się na szósty najwyższy szczyt świata Cho Oyu, znajdujący się w Himalajach.

Safin uchodzi za jednego z najprzystojniejszych sportowców. Znane są jego dwie oficjalne partnerki. Pierwsza to Daria Żukowa, córka rosyjskiego oligarchy Aleksandra Radkina Żukowa, modelka, projektantka mody i redaktorka magazynów, obecna partnerka Romana Abramowicza i matka jego szóstego dziecka. Z Safinem rozstała się w 2005 roku. Druga to Nastia Osipowa, rosyjska piosenkarka pop.

W styczniu 2010 potwierdził, że ma mieszkającą w Moskwie córkę Ewę (ur. 2005), będącą owocem jego romansu z rodaczką Walerią. Para rozstała się jeszcze przed narodzinami dziecka. Safin finansuje utrzymanie swojej córki, z którą spotyka się dwa razy w roku. Waleria natomiast zajmuje się biznesem i wyszła za mąż za znanego w środowisku prawnika.

16 lipca 2011 w Moskwie uczestniczył w ceremonii zaślubin swojej reprezentacyjnej koleżanki, Jeleny Diemientiewej z hokeistą Maksimem Afinogienowem.

Wygrane turnieje

gra pojedyncza (15)

	Data	Turniej	Finalista	Wynik
1.	1999	Boston	Greg Rusedski	6:4, 7:6(11)
2.	2000	Barcelona	Juan Carlos Ferrero	6:3, 6:3, 6:4
3.	2000	Majorka	Mikael Tillström	6:4, 6:3
4.	2000	Toronto	Harel Levy	6:2, 6:3
5.	2000	US Open	Pete Sampras	6:4, 6:3, 6:3
6.	2000	Taszkent	Davide Sanguinetti	6:3, 6:4
7.	2000	Sankt Petersburg	Dominik Hrbatý	2:6, 6:4, 6:4
8.	2000	Paryż	Mark Philippoussis	3:6, 7:6(7), 6:4, 3:6, 7:6(10)
9.	2001	Taszkent	Jewgienij Kafielnikow	6:2, 6:2
10.	2001	Sankt Petersburg	Rainer Schüttler	3:6, 6:3, 6:3
11.	2002	Paryż	Lleyton Hewitt	7:6(4), 6:0, 6:4
12.	2004	Pekin	Michaił Jużnyj	7:6(4), 7:5
13.	2004	Madryt	David Nalbandian	6:2, 6:4, 6:3
14.	2004	Paryż	Radek Štěpánek	6:3, 7:6(5), 6:3
15.	2005	Australian Open	Lleyton Hewitt	1:6, 6:3, 6:4, 6:4

gra podwójna (2)

	Data	Turniej	Partner	Finaliści	Wynik
1.	2001	Gstaad	Roger Federer	Michael Hill Jeff Tarango	0:1 krecz
2.	2007	Moskwa	Dmitrij Tursunow	Tomáš Cibulec Lovro Zovko	6:4, 6:2

Rekordy

• Został pierwszym tenisistą z Rosji, który wygrał wielkoszlemowy US Open (2000) w grze pojedynczej.
• Został drugim tenisistą z Rosji, który wygrał wielkoszlemowy Australian Open (2005) w grze pojedynczej po Jewgieniju Kafielnikowie (1999).
• Został pierwszym tenisistą z Rosji, który doszedł do półfinału Wimbledonu (2008) w grze pojedynczej.
• Został drugim rosyjskim liderem rankingu ATP w grze pojedynczej, według notowań z dnia 20 listopada 2000 (wcześniej Kafielnikow zajmował to miejsce, po raz pierwszy 3 maja 1999).
• Razem z Dinarą Safiną są jedynym duetem składającym się z brata i siostry, w którym oboje zajmowali pierwsze miejsce w rankingu światowym kobiet i mężczyzn w grze pojedynczej. Dinara osiągnęła tę pozycję w kwietniu 2009.
• Wygrał trzynaście turniejów ATP w grze pojedynczej i dwa wielkoszlemowe, dwanaście razy zagrał w indywidualnych finałach, w tym dwa razy w imprezie wielkoszlemowej.
• Wygrał dwa turnieje ATP w grze podwójnej i wystąpił w czterech finałach.
• Nigdy nie wystąpił w turnieju gry mieszanej w ramach zawodów Wielkiego Szlema.
• Wygrał 422 spośród 689 rozegranych spotkań w ATP World Tour (61%), w tym 95 ze 133 meczów wielkoszlemowych (71%).
• Zwyciężył 53% rozegranych tie-breaków.
• Zakończył zwycięsko 28 spotkań pięciosetowych, przegrywając 13.

Linki zewnętrzne

• Marat Safin sylwetka na stronie ATP Tour (ang.)
• Marat Safin sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.)
• Polska strona o Maracie Safinie