Marc Ribot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marc Ribot
Ribot-Schindelbeck-Wiki.jpg
Ribot w 2010 r.
Imię i nazwisko Marc Ribot
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1954
Newark
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Instrument gitara
Gatunek muzyka filmowa[1], jazz awangardowy[1], rock eksperymentalny[1], post punk[1], jazz-rock[1], world music[1]
Zawód kompozytor
Współpracownicy
John Zorn, Tom Waits, Elvis Costello
Strona internetowa

Marc Ribot (ur. 21 maja 1954 w Newark w stanie New Jersey[1]) – amerykański muzyk, kompozytor i instrumentalista. Członek nowojorskiej sceny Downtown.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ribot w młodości pobierał lekcje gry na gitarze u haitańskiego instrumentalisty Frantza Casseusa. W 1979 roku przeprowadził się do Nowego Jorku i zaczął grać w zespołach jazzowych. W 1984 dołączył do The Lounge Lizards, gdzie zastąpił Arto Lindsaya. Grał z tym zespołem do 1989 roku. Jednocześnie zaczął współpracę z Tomem Waitsem i Elvisem Costello. Jego charakterystyczna gra na gitarze jest uznawana za jeden z czynników definiujących muzykę tego pierwszego z okresu po albumie Rain Dogs z 1985 roku (pierwszy album Waitsa z Ribotem). Na przełomie lat 80. i 90. zaczął współpracować z Johnem Zornem. W tej chwili należy do jego najbliższych współpracowników, nagrali wspólnie ok. 40 albumów.

W 1990 roku Ribot nagrał swój pierwszy własny album, Rootless Cosmopolitans. W 1998 założył zespół Los Cubanos Postizos, grający muzykę łączącą elementy muzyki latynoskiej z punkiem. W 2008 roku powstał jego rockowy zespół Ceramic Dog z Shahzadem Ismailym na basie i Chesem Smithem na perkusji.

Dziś Ribot jest uznawany za jednego z najważniejszych amerykańskich gitarzystów[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Chociaż jest mańkutem, musiał się nauczyć gry prawą ręką, co uważane jest za źródło jego charakterystycznego stylu gry. Ribot sam dzieli swoją twórczość na solową, punk/funk/soul/noise (np. z Ceramic Dog), free jazz (np. Marc Ribot Trio), latin descarga (np. Los Cubanos Postizos), live film scores oraz nową muzykę[3].

Znany jest ze współpracy z takimi muzykami i grupami jak Bill Frisell, Fred Frith, Wilson Pickett, The Lounge Lizards, Arto Lindsay, Medeski Martin & Wood, Norah Jones, Diana Krall, Sam Phillips, Elvis Costello, Allen Ginsberg, Susana Baca, Tom Waits, Hector Zazou, Marianne Faithfull, Elton John, The Black Keys oraz John Zorn.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia Marca Ribota.
  • Rootless Cosmopolitans (1990)
  • Requiem for What's His Name (1992)
  • Marc Ribot Plays Solo Guitar Works of Frantz Casseus (1993)
  • Shrek (1994)
  • Subsonic 1: Sounds of a Distant Episode featuring music by Fred Frith and M. Ribot (1994)
  • The Book of Heads (1995)
  • Don't Blame Me (1995)
  • Shoe String Symphonettes (1997)
  • The Prosthetic Cubans (1998)
  • Yo! I Killed Your God (1999)
  • Muy Divertido! (2000)
  • Saints (2001)
  • Masada Anniversary Edition Vol. 1: Masada Guitars (2003)
  • Scelsi Morning (2003)
  • Soundtracks Volume 2 (2003)
  • Spiritual Unity (2005)
  • Asmodeus: Book of Angels Volume 7 (2007)
  • Exercises in Futility (2008)
  • Party Intellectuals (2008) (jako Marc Ribot's Ceramic Dog)
  • Silent Movies (2010)
  • Your Turn (2013) (jako Marc Ribot's Ceramic Dog)

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • A Bookshelf on Top of the Sky: 12 Stories About John Zorn (2002, film dokumentalny, reżyseria: Claudia Heuermann)[4]
  • Marc Ribot: The Lost String (2006, film dokumentalny, reżyseria: Anaïs Prosaïc)[5]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Steve Huey: Marc Ribot Biograhy (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2012-07-29].
  2. Piotr Jagielski: „Nie potrafiłbym zagrać standardowej jazzowej partii nawet gdyby ktoś przystawił mi pistolet do skroni” - dziś 59 urodziny Marca Ribot. jazzarium.pl, 2013-05-21. [dostęp 2013-05-21].
  3. Podstrona Projects na oficjalnej stronie internetowej Ribota (dostęp 2014-01-01).
  4. A Bookshelf on Top of the Sky: 12 Stories About John Zorn (2002) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2012-07-29].
  5. Riel Lazarus: Marc Ribot, The Lost String (ang.). all about jazz, 2007-03-11. [dostęp 2013-05-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]