Marcel Bernard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marcel Bernard
Państwo  Francja
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1914
La Madeleine
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 1994
Paryż
Gra leworęczna, jednoręczny backhand
Gra pojedyncza
Roland Garros W (1946)
Wimbledon 3R (1934, 1937)
US Open 3R (1932)
Gra podwójna
Roland Garros W (1936, 1946)

Marcel Bernard (ur. 18 maja 1914 w La Madeleine, zm. 29 kwietnia 1994) – francuski tenisista , zwycięzca wielkoszlemowych międzynarodowych mistrzostw Francji w grze pojedynczej, podwójnej i mieszanej, reprezentant w Pucharze Davisa.

W 1932 roku podczas międzynarodowych mistrzostw Francji (obecnie French Open) awansował do finału gry podwójnej, gdzie partnerował mu Christian Boussus. W finale przegrał z parą Henri CochetJean Borotra.

Pierwszy tytuł wielkoszlemowy Bernard wywalczył w 1935 roku, kiedy z Lolette Payot wygrał mistrzostwa Francji w grze mieszanej. W kolejnym roku powtórzył sukces, tym razem mając za partnerkę Billie Yorke. W 1936 roku zwyciężył w grze podwójnej, występując wspólnie z Jeanem Borotrą.

W pierwszej powojennej edycji mistrzostw Francji, w 1946 roku. W drabince gry pojedynczej znalazł się po rezygnacji jednego z graczy i doszedł do finału, w którym pokonał Jaroslava Drobnego. W tej samej edycji Bernard wywalczył mistrzostwo w grze podwójnej, mając za partnera Yvona Petrę, po finałowym zwycięstwie nad Enrique Moreą i Pancho Segurą. Bernard jest jedynym francuskim tenisistą, któremu po II wojnie światowej udało się w jednej edycji mistrzostw Francji sięgnąć po tytuł i w singlu i w deblu (wśród kobiet stało się to udziałem Françoise Durr w 1967 roku oraz Mary Pierce w 2000 roku). Przez kilkadziesiąt lat pozostawał w ogóle ostatnim francuskim mistrzem paryskiego turnieju w grze pojedynczej, aż do czasu sukcesu Yannicka Noaha w 1983 roku.

Bernard był jednym z liderów francuskiej reprezentacji w Pucharze Davisa po erze "muszkieterów", która jednak nie była w stanie powtórzyć osiągnięć z lat 20. Debiutował w 1935 roku, a od 1952 roku, aż do swojego pożegnania z reprezentacją cztery lata później, występował wyłącznie w deblu. Łącznie odniósł w meczach Pucharu Davisa 29 zwycięstw, a przegrał 13 spotkań.

Po zakończeniu sportowej kariery, od 1968 roku do 1973 roku, Bernard był prezydentem francuskiej federacji tenisowej.

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 1946 French Championships, Paryż Ceglana Czechosłowacja Jaroslav Drobný 3:6, 2:6, 6:1, 6:4, 6:3

Gra podwójna (2–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 1932 French Championships, Paryż Ceglana Francja Christian Boussus Francja Henri Cochet
Francja Jacques Brugnon
4:6, 6:3, 5:7, 3:6
Zwycięzca 1. 1936 French Championships, Paryż Ceglana Francja Jean Borotra Wielka Brytania Charles Tuckey
Wielka Brytania Pat Hughes
6:2, 3:6, 9:7, 6:1
Zwycięzca 2. 1946 French Championships, Paryż Ceglana Francja Yvon Petra Argentyna Enrique Morea
Ekwador Pancho Segura
7:5, 6:3, 0:6, 1:6, 10:8

Gra mieszana (2–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 1935 French Championships, Paryż Ceglana Francja Lolette Payot Francja Sylvie Jung Henrotin
Francja Martin Legeay
4:6, 6:2, 6:4
Zwycięzca 2. 1936 French Championships, Paryż Ceglana Wielka Brytania Billie Yorke Francja Sylvie Jung Henrotin
Francja Martin Legeay
7:5, 6:8, 6:3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]