Marcel Cohen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Marcel Cohen (ur. 6 lutego 1884 w Paryżu, zm. 7 listopada 1974 w Viroflay) – językoznawca francuski, profesor w paryskiej École des Langues Orientales. W kręgu jego zainteresowań były takie zagadnienia jak: socjolingwistyka, historia języka francuskiego, rozwój pism świata. Zasłynął jednak głównie studiami nad językami semickimi, w szczególności gyyzem i amharskim. Autor monumentalnej gramatyki języka amharskiego (patrz bibliografia). Jego nigdy nie opublikowana obszerna gramatyka języka gyyz znajduje się w zbiorach Instytutu Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego.

10 czerwca 1960 odebrał doctorat honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego[1].

Ważniejsze dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • 1924 Système verbal sémitique et l'expression du temps
  • 1931 Études d'éthiopien méridional
  • 1936 Traité de langue amharique (Abyssinie)
  • 1947 Essai comparatif sur le vocabulaire et la phonétique du chamito-sémitique
  • 1956 Pour une sociologie du langage
  • 1958 Grande invention de l'écriture et son évolution

Przypisy

  1. Doktoraty HC. uw.edu.pl. [dostęp 21 lutego 2011].