Marcin Święcicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marcin Święcicki
Marcin Święcicki
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1947
Warszawa
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Prezydent m.st. Warszawy
Przynależność polityczna Unia Wolności
Okres urzędowania od 3 listopada 1994
do 30 marca 1999
Poprzednik Mieczysław Bareja
Następca Paweł Piskorski
Minister współpracy gospodarczej z zagranicą
Okres urzędowania od 12 września 1989
do 14 grudnia 1990
Następca Dariusz Ledworowski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Marcin Święcicki (ur. 17 kwietnia 1947 w Warszawie) – polski polityk, ekonomista, minister w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, były prezydent Warszawy, poseł na Sejm X, II i VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W młodości uprawiał skok w dal. Zdobył w tej konkurencji brązowy medal na mistrzostwach Europy juniorów (Odessa 1966)[1]. W tym samym roku zajął trzecie miejsce podczas mistrzostw Polski seniorów[2]. W 1967 ustanowił wynikiem 7,68 metra rekord Polski juniorów[3].

W latach 1965–1972 działał w Klubie Inteligencji Katolickiej[4].

Ukończył w 1970 studia socjologiczne w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, a w następnym roku uzyskał magisterium na Wydziale Ekonomii i Socjologii tej uczelni. W 1981 uzyskał stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych w Instytucie Planowania. Był stypendystą i absolwentem studiów podyplomowych z ekonomii George Washington University (1976) i Uniwersytetu Harvarda (1985) i w USA[5].

Był doradcą gospodarczym prezydenta Litwy Valdasa Adamkusa. W latach 2002–2005 był koordynatorem Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie do spraw ekonomicznych i ochrony środowiska. Następnie, do końca marca 2011, pełnił funkcję dyrektora ośrodka analitycznego UNDP Blue Ribbon Analytical Center w Kijowie[6].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1969 działał w Związku Młodzieży Socjalistycznej. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego koła ZMS na UW. Od 1971 do 1979 należał do Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej. W styczniu 1974 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1972 do 1982 był głównym specjalistą w Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Od 1979 do 1981 był członkiem egzekutywy oddziałowej organizacji partyjnej. W kwietniu 1982 został dyrektorem ds. studiów i analiz w Konsultacyjnej Radzie Gospodarczej. Od 1987 do 1989 był sekretarzem generalnym tej rady.

Od lipca 1989 do stycznia 1990 pełnił funkcję członka Komitetu Centralnego PZPR, a od lipca do września 1989 był sekretarzem KC[7]. W 1989 uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu po stronie rządowej, w zespole do spraw gospodarki i polityki społecznej. Był współautorem propozycji urynkowienia gospodarki. W tym samym roku z ramienia PZPR uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy, uzyskując w drugiej turze poparcie Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”[5].

W rządzie Tadeusza Mazowieckiego objął stanowisko ministra współpracy gospodarczej z zagranicą. Podpisywał pierwszą umowę gospodarczą o współpracy z Wspólnotą Europejską. Negocjował umorzenie polskich długów wobec ZSRR.

Po raz drugi został posłem w 1993 z ramienia Unii Demokratycznej z okręgu Olsztyn, zrezygnował z mandatu w maju 1996. Zaproponował przyjęty w Konstytucji zapis ograniczający zadłużenie publiczne do 60% PKB[8]. W latach 1994–1999 zajmował stanowisko prezydenta m.st. Warszawy, pozostając w ramach koalicji samorządowej SLD-Unia Wolności i Samorządności. Po zakończeniu kadencji zasiadał w radzie miasta do 2002.

Od 1999 do 2000 pełnił funkcję wiceministra gospodarki, był członkiem zespołu Jana Kułakowskiego negocjującego warunki przystąpienia Polski do Unii Europejskiej[5].

Od 1991 działał w Unii Demokratycznej, później Unii Wolności. Od 2006 do 2007 był wiceprzewodniczącym Partii Demokratycznej – demokraci.pl. Bez powodzenia kandydował do Sejmu w wyborach w 2001 i 2005, a w 2004 do Parlamentu Europejskiego.

W wyborach samorządowych w 2006 został wybrany na radnego sejmiku mazowieckiego z listy Lewicy i Demokratów. W wyborach parlamentarnych w 2007 ponownie bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy tej samej koalicji w okręgu warszawskim. W 2009 wstąpił do klubu radnych Platformy Obywatelskiej w sejmiku mazowieckim. W wyborach samorządowych w 2010 uzyskał reelekcję do sejmiku województwa mazowieckiego z listy PO[9]. W 2011 wystąpił z Partii Demokratycznej i wystartował w wyborach parlamentarnych, kandydując z warszawskiej listy PO i został wybrany na posła na Sejm VII kadencji[10]. Wkrótce po wyborach wstąpił do PO. Bez powodzenia kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014[11].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Jadwigi[12] i działacza katolickiego okresu PRL Andrzeja Święcickiego, bratem Jakuba Święcickiego, a także zięciem Eugeniusza Szyra. Ma trzech synów i córkę.

Odznaczenia państwowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. European Junior Championships 1966 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 25 maja 2010].
  2. Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 377. ISBN 978-83-61233-20-6.
  3. Lekkoatletyka w 1998. Sportpress, 1999, s. 190. ISBN 83-910012-1-0.
  4. Marcin Święcicki. mamprawowiedziec.pl. [dostęp 27 listopada 2011].
  5. 5,0 5,1 5,2 Marcin Święcicki. wyborcza.pl, 8 września 2009. [dostęp 18 czerwca 2010].
  6. About BRAAC. Staff (ang.). undp.org.ua. [dostęp 11 września 2010].
  7. Informacje w BIP IPN. [dostęp 22 sierpnia 2011].
  8. Sprawozdanie Stenograficzne z 1. posiedzenia Zgromadzenia Narodowego w dniach 21, 22 i 23 września 1994 r., Zgromadzenie Narodowe, Warszawa 1994, s. 95, ISSN 0867-2768. [dostęp 8 maja 2014].
  9. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 23 listopada 2010].
  10. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 15 października 2011].
  11. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-06-25].
  12. Marcin Święcicki. ipn.gov.pl. [dostęp 30 listopada 2013].
  13. M.P. z 2011 r. Nr 78, poz. 780

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]